Płaca minimalna dla medyków w górę od 1 lipca. Najniższa stawka zaskoczy wielu

Podwyżki płac minimalnych zgodnie z tzw. ustawą o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia wzrosną 1 lipca o 8,82 proc. Zmiany obejmą nie tylko kadrę medyczną, ale także pracowników niemedycznych. Ministerstwo Zdrowia w styczniu proponowało, aby podwyżki wchodziły w życie nie w lipcu, ale w styczniu. Szukano w ten sposób oszczędności (miały dzięki temu wynieść 4,5 mld zł) w resorcie, który i tak mierzy się ze sporym deficytem. Ostatecznie jednak nie udało się osiągnąć porozumienia w sprawie przesunięcia waloryzacji płac.

I tak sektor ochrony zdrowia może szykować się na zmiany od połowy roku. Od 1 lipca 2026 czasu pensje lekarzy i dentystów ze specjalizacją będą zaczynały się od 12 910,16 zł brutto. Farmaceuci, fizjoterapeuci oraz pielęgniarki z tytułem magistra i ze specjalizacją otrzymają co najmniej 11 485,59 zł brutto.

Dla pozostałych pracowników medycznych – w tym diagnostów laboratoryjnych, położnych oraz pielęgniarek z wykształceniem magisterskim lub średnim i specjalizacją – minimalna pensja wyniesie 9081,63 zł brutto. Osoby z wykształceniem I stopnia lub średnim, bez specjalizacji, będą mogły liczyć na 8 369,35 zł brutto. Natomiast opiekunowie medyczni zarobią 7657,06 zł brutto.

Podwyżki obowiązują także pracowników niemedycznych zatrudnionych w ochronie zdrowia. Minimalna pensja dla osób z wyższym wykształceniem od lipca będzie wynosiła 8903,56 zł brutto, a ze średnim – 6944,78 zł brutto. Nawet ci, którzy nie mają wykształcenia średniego, będą mogli liczyć na podstawową wypłatę w wysokości 5787,31 zł brutto. Podwyżki będą kosztowały resort zdrowia 3,5 mld zł.

Podkreślmy: to są zmiany wyłącznie dla pracowników ochrony zdrowia. A co z innymi? Przypomnijmy, że od 1 stycznia 2026 roku minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4806 zł brutto miesięcznie (przy pełnym etacie). "Na rękę" daje to około 3 605 zł.

Jednocześnie minimalna stawka godzinowa wynosi 31,40 zł brutto. Te liczby są ważne z dwóch powodów. Po pierwsze, stanowią twardą granicę, poniżej której nie można zejść w rozliczeniach objętych przepisami. Po drugie, często działają jak punkt odniesienia w negocjacjach płacowych także tam, gdzie pensje są wyższe, ale podparte ustalonymi widełkami w firmie.

Ale minimalne wynagrodzenie miesięczne dotyczy pracowników zatrudnionych na umowę o pracę. Jeśli ktoś pracuje na część etatu, próg liczy się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy – zasada jest taka, że minimum nie znika, tylko skaluje się do umowy.

Minimalna stawka godzinowa dotyczy natomiast przede wszystkim części umów cywilnoprawnych, w których wynagrodzenie rozlicza się za przepracowane godziny. To ważne rozróżnienie, bo w obiegu potocznym te pojęcia bywają mieszane, a w praktyce chronią różne grupy i działają w innych schematach rozliczeń.