Metalowcy mają swoje święto. Te 3 płyty Slayera trzeba odpalić na cały regulator

Najpierw wyjaśnijmy jednak, o co chodzi. Międzynarodowy Dzień Slayera jest obchodzony od 6 czerwca 2006 r., czyli 6.06.2006 r. Data znamienna, gdyż pojawiają się w niej trzy szóstki. To czas, kiedy fani słuchają Slayera (oczywiście bardzo głośno!). Wszystko zostało zapoczątkowane raczej jako żart, ale nowa tradycja się przyjęła.

Dla tych, którzy nie wiedzą: Slayer to kultowa grupa metalowa, która powstała na początku lat 80. i nagrała szereg albumów, które zdefiniowały co najmniej dwa podgatunki metalu: thrash metal (szybka perkusja, szybkie, jazgotliwe gitary i wrzaskliwy wokal – coś jak wczesne nagrania Metalliki) oraz death metal (jeszcze szybsza perkusja, jeszcze bardziej nieczytelne, ciężkie gitary i growl, czyli przerażający, niski wokal).

Najważniejszym i najbardziej znanym wydawnictwem Slayera jest album "Reing in Blood" z 1986 roku. Wystarczy przypomnieć, że to tu znajdują się utwory "Angel of Death" i "Raining Blood", znane każdemu fanowi, ale też wykorzystywane w popkulturze. Przykładowo, dzięki Cartmanowi, jednemu z bohaterów "South Park", wiemy, że tym pierwszym możemy łatwo odstraszyć hipisów.

Jeżeli nie znasz "Reign in Blood", nie możesz uważać się za "metala" z krwi i kości – powie ci każdy metal. Sam zespół zdaje sobie sprawę z fenomenu tej płyty i monetyzuje go na wszelkie sposoby. Choć oficjalnie zakończył karierę, w tym roku zagra jeszcze mini-trasę, na której odegra w całości materiał z tegoż krążka.

Co zrobić, jak nagrało się kultowy album niemal na początku kariery? Pozostaje w nieskończoność rejestrować jego kopie i sprzedawać w innym opakowaniu albo... zrobić krok w bok. I właśnie to zrobili muzycy Slayera, komponując materiał na "South of Heaven" z 1988 roku. Tym razem pokazali, że potrafią komponować też wolniejsze, przestrzenne kompozycje, bliższe nawet klasykom z Black Sabbath.

W efekcie powstał album o wiele dojrzalszy, łatwiej przyswajalny i... początkowo znienawidzony przez konserwatywnych fanów. Dziś to jednak klasyk wymieniany jednym tchem obok "Reign...".

Dalsza część artykułu poniżej.

Każdy zespół nagrywa jednak w końcu taką płytę, którą podpada większości fanów. Tak też jest z "Diabolus in Musica" z 1998 roku. To album bardziej nowoczesny, inspirowany muzyką choćby Machine Head, grupy, która wcześniej supportowała Slayera.

Co ciekawe, sami muzycy nie przepadają za tym eksperymentem, gdyż nawet w czasie, gdy jeszcze intensywnie koncertowali, niemal w ogóle nie prezentowali na żywo utworów z tej płyty.

Jak jednak nie dać temu albumowi kolejnej szansy, skoro jest "Dzień Slayera"? Tym bardziej, że to bardzo energetyczny, porywający krążek, wypełniony naprawdę bardzo dobrymi numerami. A że dalszy stylistycznie od tego, co grupa nagrywała wcześniej... Jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście, dajcie mu jeszcze jedną szansę.