
Jeździłem Toyotą bZ4X jakiś czas temu. I im więcej dni mija od tego testu, tym bardziej ten samochód zaciera się w mojej pamięci. Gdyby ktoś zapytał mnie na ulicy, co w nim zapamiętałem, odpowiedziałbym bez namysłu: pisk opon przy ruszaniu i moment, w którym przód auta płynął nie w tę stronę na ciasnym łuku. Cała reszta? Rozpływa się w szarości poprawności. Ale w sumie... To chyba dobrze!
Gdy próbuję ułożyć sobie w głowie wrażenia z jazdy bZ4X, na myśl przychodzą mi niemal wyłącznie określenia: w porządku, poprawnie, akurat, w sam raz. Nie ma w tym złośliwości – w świecie pełnym krzykliwych samochodów elektrycznych poprawność bywa zaletą. Problem polega na tym, że Japończycy zbudowali auto, które wywołuje emocje niemal wyłącznie wtedy, gdy przesadzimy ze stopą na gazie.
Jak wygląda bZ4X?
Cóż, dużo tu różnych krzywizn, cięć, przetłoczeń, elementów. Jedne wyglądają jak doklejone do auta części starej kserokopiarki, drugie jak części statków kosmicznych. Pewnego dnia, gdy podchodziłem do niej na parkingu, przeraziłem się, że ktoś wjechał mi w bok. Ach, nie! To tylko te specyficzne przetłoczenia pokazały mi się w innym świetle i pod innym kątem…

Toyota stara się jakoś wyróżnić w tłumie kompaktowych SUV-ów i trudno ją za to winić. To się może podobać, może nie podobać. Ale raczej nie jest to auto, którego plakat powiesi sobie nad łóżkiem ośmiolatek.
Zalety? Od razu widać, że auto ma naprawdę spory rozstaw osi, co zwiastuje teoretycznie niezłe prowadzenie i sporą przestrzeń w środku.
Wnętrze: szaro, ale ergonomicznie
No to idziemy do środka. Jest schludnie. Dużo plastiku, ale poprawnie spasowanego. Szarość, toniemy w jaśniejszych i ciemniejszych odcieniach szarości. Z przodu miejsca jest wystarczająco, raczej nikt się nie pogniecie. Jak na mój gust centralna konsola jest nieco zbyt szeroka, zajmuje po prostu za dużo miejsca. Mieści dwie ładowarki indukcyjne i nieprzesadnie duży schowek w podłokietniku.

Jakieś rzeczy można też przewozić na półeczce pod konsolą, ale szczerze mówiąc, to nie wiem, jakie. Może jest to dobre miejsce na damską torebkę – nie posiadam, nie próbowałem. Jest też podwójne miejsce na napoje i gniazdka USB-C. Czego nie ma? Schowka przed pasażerem. Nie ma i już.
Na środku dominuje spory ekran, nawiewy można na szczęście regulować bez jego pośrednictwa. Cały infotainment jest – jak to w Toyocie – praktyczny, nieprzesadnie skomplikowany, ważne rzeczy są na wierzchu.
Ergonomia przycisków i dźwigienek niemal wzorowa, wiele marek mogłoby się tego od Japończyków uczyć. Szybko orientujesz się, gdzie co jest, nie spędzasz minuty na szukaniu jakiejś opcji i kolejnej na wyłączenie tego, co przypadkiem włączyłeś zamiast niej.

Serio – to jest dobrze dopracowane i projektantom należą się brawa. W zasadzie identyczne lub bardzo podobne są te wszystkie elementy w innych modelach Toyoty, więc zaskoczenia nie ma.
Z tyłu – całkiem nieźle, sporo miejsca na nogi, chociaż wysoko poprowadzona podłoga wymaga od osób wysokich jazdy z kolanami pod brodą. Szału nie ma, ale to nie limuzyna, tylko podniesiony kompakt. Co ciekawe, tylne fotele (kanapa jest dzielona w stosunku 4:6) mają regulowany kąt nachylenia.
Fajne rozwiązanie, sprawdza się. W tylnych drzwiach są spore schowki, w kanapie schowany jest podłokietnik z miejscem na napoje i smartfona. Jest też podwójny nawiew i dwa gniazdka USB-C. Bardzo praktycznie, pochwała!

Jak się tym jeździ? Pisk opon i nerwowość w łuku
Auto dostępne jest w trzech wersjach silnikowych: 167 i 224 konie z napędem na przód oraz 334 konie z napędem na obie osie. W moje ręce trafiła ta środkowa, która i tak jeździła podejrzanie szybko. Dość powiedzieć, że przy silnym wciśnięciu gazu potrafiła zamielić oponami po asfalcie. To dość rzadkie, być może Toyota powinna nieco zmodyfikować ustawienia kontroli trakcji, może zainwestować w inne opony?
Bo to, co dla jednego może być frajdą (nie mówię, że notoryczną), dla innego staje się wadą. W sumie nieco obawiam się, że najmocniejsza wersja może być dla wielu użytkowników nieco lub zdecydowanie zbyt narowista. Z drugiej strony napęd na 4 koła powinien poprawić trakcję.

Od dawna mam też problem z prowadzeniem SUV-ów marki Toyota i w tej również nie było różowo. Tu nie do końca zgadzają się ze mną koledzy z redakcji, ale moim zdaniem zbyt nerwowo prowadzi się bZ4X w ciasnych, szybkich zakrętach.
Nie wiem, czy to kontrola trakcji, czy specyficzne rozłożenie masy, ale podczas szybszej jazdy (ciągle w granicach przepisów i zdrowego rozsądku – podkreślam to z całą mocą) auto staje się moim zdaniem zbyt nieprzewidywalne.
Jakby w połowie zakrętu nagle łamało się na pół: któreś koło ucieka, więc ESP brutalnie tłumi napęd, autem szarpie. Ale podczas spokojnej jazdy wykazuje się zdrowym prowadzeniem, przyjemnym, bez niespodzianek. Po prostu trzeba ostrożnie obchodzić się z pedałem.

Nawiasem mówiąc: nie za bardzo rozumiem, po co wielu producentów wkłada zbyt mocne silniki do aut, które nie mają sportowego zacięcia. Może lepiej byłoby dołożyć parę ogniw do baterii i zapewnić większy zasięg?
Zasięg Toyoty bZ4X: ile naprawdę przejedziesz?
O właśnie: jak daleko zajedziemy Toyotą bZ4X? Akumulatory zapewniają odpowiednio 444, 569 i 516 kilometrów zasięgu. I nawet jeśli są to dane laboratoryjne i w rzeczywistości będzie to kilka, kilkanaście procent mniej, to są to wartości bardzo satysfakcjonujące. Dla mnie (i większości tzw. normików) oznacza to kilka dni codziennego użytkowania w mieście. Jeżdżenia do pracy, odwożenia dzieci, robienia zakupów.
Różnica między katalogiem a rzeczywistością to zresztą temat na osobny tekst – pisaliśmy już, jaki jest zasięg samochodów elektrycznych i jaki dystans przejedziesz elektrykiem, i dlaczego procedura WLTP nie odpowiada realnym warunkom na drodze.

W sumie gdy opadną emocje po gwałtownym ruszaniu, bZ4X okazuje się po prostu średniej wielkości crossoverem. W miejskich realiach pozwala bez problemu przejechać około 350–400 km.
W trasie autostradowej zużycie energii rośnie do ponad 22 kWh/100 km, skracając zasięg do okolic 200–250 km. To zresztą klasyczna bolączka elektryków na dłuższych dystansach – przekonaliśmy się o tym podczas przejażdżki elektrykiem z Warszawy do Zakopanego.
Wnętrze daje wystarczającą przestrzeń na nogi z tyłu, choć w przedniej części kabiny zabrakło tak oczywistego elementu jak zamykany schowek w desce rozdzielczej i jest nieco, jak na mój gust, za wąsko.
Bagażnik, ładowanie, osiągi
Bagażnik mieści rozsądne 452 litry i w sumie tylko tyle można o nim napisać. Katalogowe przyspieszenie testowanej wersji do 100 km/h wynosi 7,4 sekundy, a prędkość maksymalna to 160 km/h. Maksymalna moc ładowania prądem stałym (DC) sięga 150 kW, co pozwala uzupełnić energię od 10 proc. do 80 proc. w 28 minut. Ładowarka pokładowa AC w wersji Style ma moc 11 kW, natomiast w wersji Executive dostępna jest jednostka o mocy 22 kW.

Dla porównania: nowe Audi Q4 e-tron 2026, które wygląda jak miliony monet ładuje się mocą do 185 kW i oferuje ładowanie dwukierunkowe.
Ile kosztuje Toyota bZ4X?
A ile kosztuje? Za najtańszą wersję z najsłabszym silnikiem trzeba zapłacić niecałe 176 tysięcy złotych. Pośrednia, w zależności od wyposażenia, kosztuje od prawie 195 do ponad 216 tysięcy. Wersja z 343 końmi pod maską została wyceniona na 205–226 tysięcy w zależności od wyposażenia. Widziałem, że wyprzedaż rocznika pozwala zaoszczędzić nawet około 20 tysięcy złotych.

Czy warto kupić Toyotę bZ4X?
Dużo to, czy mało? Cóż, bZ4X jest zmotoryzowanym odpowiednikiem solidnej japońskiej lodówki czy pralki. Ma dowieźć pasażerów z punktu A do punktu B bez konieczności doktoryzowania się z obsługi dotykowych ekranów, zapewniając przy tym 10 lat (lub 1 000 000 km) gwarancji w programie Battery Care na akumulator.
Jeśli szukacie motoryzacyjnych uniesień – szukajcie dalej. Jeśli zależy wam na bezproblemowej jeździe na co dzień i wybaczycie jej piszczący przód przy ruszaniu, bZ4X w zupełności wystarczy.
