Nie rzucaj papierami, jedź na farmę. "Kusiło mnie, żeby żyć inaczej"

Siedzę przy biurku w moim pokoju. Jest ciepło, mam otwarte okno. Widzę sad, jabłonie na których właśnie dojrzewają owoce, maszt z powiewającą flagą państwową, którą Duńczycy wywieszają na specjalne okazje. Wczoraj skończyły się tu trwające tydzień warsztaty.

Tak. Cisza i spokój, liczy się tylko „tu i teraz”. Nie ma blichtru i przepychu, jest życie, piękne widoki, przyjaźni ludzie, szczere do bólu rozmowy.

Przygotowując w ramach projektu Lustrozobaczsiebie.pl spacer na Kopiec Kościuszki współpracowałam z Zofią Aleksandrą Żuczkowską i Karstenem Schacht-Petersenem, certyfikowanymi trenerami NVC (Porozumienia Bez Przemocy, metody komunikacji sformułowanej przez Marshalla B. Rosenberga). Zarazili mnie swoim podejściem do ludzi i życia, postanowiłam wziąć udział w prowadzonym przez nich w Warszawie „Intensywnym Treningu NVC”. Po jego zakończeniu chciałam pogłębić temat i praktykować w prawdziwym życiu to, czego nauczyłam się w teorii. Karsten zaprosił mnie na farmę, której jest właścicielem. I jestem.

Przez wiele lat pracowałam w korporacji. Zmęczyłam się, nie chciałam być do dyspozycji pracodawcy przez 7 dni w tygodniu. Kusiło mnie, żeby żyć inaczej. Założyłam własną działalność, zajmowałam się marketingiem i PR-em. Później nawet jako freelancer realizowałam wiele dużych i ciekawych projektów, ale ciągle czegoś brakowało. Chciałam realizować projekty wspierające ludzi, projekty o wymiarze społecznym, dlatego był spacer.

Na przykład byłam menedżerem w dużym centrum handlowym albo wprowadzałam na rynek polski urządzenie do serwisowania układów klimatyzacji w samochodach osobowych i ciężarowych.

Tak, cieszę się, że jestem gdzie jestem, że z panem rozmawiam, że mam możliwość opowiedzieć o Rosenlund.

Bo jest to dobre miejsce, aby odetchnąć od korporacyjnej codzienności, kiedy jesteśmy nią zmęczeni, czujemy nieustanny stres i napięcie. Żyjemy w błędnym kole i chcemy je przerwać natychmiast. Jesteśmy o krok od rzucenia szefowi wypowiedzenia na stół. Właśnie w takim momencie warto zatroszczyć się o siebie w sposób szczególny, zmienić na chwilę otoczenie, złapać dystans. Po prostu przyjechać do Rosenlund i sięgnąć po wsparcie, spotkać ludzi, którzy są w podobnej sytuacji.

Tak. Czasem w chwili absolutnego zmęczenia podejmujemy pochopne decyzje, bo nie wiemy jak zmienić nasz sposób funkcjonowania w firmie, jak rozmawiać z szefem np. o tym, że nadmiar pracy nas przytłacza.

Propagowana tu metoda NVC daje nam możliwość skutecznej i precyzyjnej komunikacji w sytuacjach kryzysowych, konfliktowych. Pozwala mówić o sobie i o tym czego potrzebujemy, bez ocen, krytyki i obwiniania.

Czasem samo wyartykułowanie tego, co dla nas ważne wystarczy, aby poczuć ulgę. Bo ulgę daje świadomość, że wiemy o co nam chodzi, czego chcemy, co tak naprawdę nas męczy, że wiemy jak to wyrazić. Koncentracja na własnej frustracji i niewygodzie sprawia, że czujemy się coraz gorzej, tracimy kontakt z rzeczywistością, zamykamy się i widzimy tylko jedno rozwiązanie – rezygnację. A przemyślenia, do których Karsten motywuje tu na farmie pozwalają nam spojrzeć na własną sytuację z innej strony. Bo każdy sam podejmuje decyzję jak będzie wyglądał ten nowy rozdział w jego życiu o którym marzy.

Krów akurat nie doją, ale aktualnie budujemy kurnik. A tak na poważnie na farmie bardzo ważna jest wspólnota. Chodzi o prace, które wykonujemy na rzecz siebie nawzajem, na przykład gotowanie, sprzątanie. Mamy czas na rozmowę, dyskusje, wzajemne wspieranie się. Czasem w historii drugiego człowieka możemy zobaczyć siebie, jak w lustrze.

Jest tutaj bardzo ważne, aby każdy, kto podejmuje się jakieś pracy, robił to z radością i z własnej woli. To pozwala nam odpowiedzieć na proste pytania, takie jak: Czy ja naprawdę lubię gotować?

Farma żyje, stale się rozbudowuje, wciąż jest coś do zrobienia - naprawy, ulepszenia, więc mamy projekty budowlane. Jest też ogród warzywny, w którym można wiosną i latem siać, pielić, podlewać. Można zająć się przygotowaniem przetworów z jabłek na zimę, pomalować jakąś ścianę, umyć okno.

Ostatnio spędziła tu trzy tygodnie wysoka urzędniczka państwowa ze Szwajcarii. Nie chciała wyjeżdżać. Przyjeżdża od lat. Gdy wraca do Rosenlund mówi, że wraca do domu, bo czuje się tutaj dobrze, bezpiecznie, może być sobą. Wykonywanie właśnie tych najprostszych fizycznych prac sprawia, że stajemy się prawdziwi. To dobry przykład na to, że każdy z nas jest człowiekiem, posiada ludzką godność i zasługuje na szacunek bez względu na to, jaką rolę pełni, co robi i ile osiągnął w biznesie czy w swoim osobistym życiu.

Myślę, że wystarczą dwa, trzy tygodnie. Choć ja jestem tutaj drugi miesiąc i wciąż dzieje się wiele, poznaję siebie na nowo każdego dnia. Ale trzy tygodnie wystarczy, aby oderwać się od korporacyjnego pędu i ciągłego myślenia o tym, co mamy do zrobienia. Karsten często powtarza: skup się na dniu dzisiejszym, oddychaj, zrelaksuj się i ciesz się życiem.

Polacy przyjeżdżają tu już od wielu lat indywidualnie, tak jak ja lub na różne warsztaty np. w lipcu na Polden czyli polsko – duński festiwal życia, w którym uczestniczą rodziny z dziećmi lub bez, zakochane pary albo małżeństwa w kryzysie. Na Polden przyjeżdżają też poszukujący sensu życia single. Niedługo będzie okazja, aby przyjechać na międzynarodowe warsztaty sylwestrowe pt. „Szczęście – piąta strona świata”, które poprowadzi Karsten. Będą w nich uczestniczyć Polacy i Duńczycy, więc odbędą się w języku angielskim.