Stylowy niezbędnik

Od tej soboty co tydzień nasze propozycje dla was: miejsc, przedmiotów, porcja kultury i popkultury, która jest godna uwagi. Przyjemnych inspiracji i wspaniałego weekendu! MK

Od miesiąca wracam do obrazów z filmu "Podróż na Sto Stóp". Pyszności dla amatorów wyjątkowych smaków i tych, którzy do kina przychodzą po rozrywkę, a nie martyrologię. Czytam teraz książkę (na podstawie której nakręcono film) i sama nie wiem co jest lepsze: ten film czy powieść. Szacun dla Hellen Mirren za odegranie roli perfidnej Francuzki - mistrzyni!

Uwielbiam nowe błyszczyko-szminki Rouge Allure Chanel. Szczególnie w kolorze Pirate (na ustach mocna malina). Są świetną alternatywą dla dziewczyn, które boją się używać pomadek, a nudzi je bezbarwny transparentny błyszczyk. Ten kosmetyk jest dobry dla wszystkich kobiet, które cenią kolor. Można go stopniować od delikatnego do superintensywnego.

Już marzę, żeby odwiedzić południe Francji i rozsmakować się w tamtejszej kuchni, więc czerwone wino wytrawne (moje ulubione ma aromat jeżyn) - genialne wieczorami, do kolacji, albo po kolacji. Z ukochanym smakuje najlepiej. Latem nie smakowało wcale - było zbyt gorąco i wolałam Prosecco.

"Robaczki z zagubionej doliny" - bajka dla dzieci, ale tak naprawdę kino familijne. Niezwykle mądra historia o pomocy, przyjaźni, współpracy. Przeciwieństwo durnych kreskówek, które wrzeszczą; podobnie jak stary, ale jary "Pampalini" - polska kreskówka, a raczej serial animowany o łowcy zwierząt. Świetna muzyka, piękne rysunki. Animacja przyjazna i zabawna. Nie ma tu miejsca na agresję, bo głównemu bohaterowi nie udaje się złapać żadnego zwierzaka, za to poznajemy ich obyczaje. I to z bliska.

Oliwa z oliwek, pomidory, bazylia. Ten zestaw smakuje najlepiej i przywołuje wspomnienia z wakacji.

"Podróż na stop stóp" to jeden z tych filmów, które potrafią wzruszyć do łez. Piękne zdjęcia, znakomita Helen Mirren i ogromna lekcja tolerancji. Idealne na randkę, by potem… skoczyć na pyszną kolację.

Uwielbiam wywiady, ale ten z Cezikiem mam ochotę oprawić w ramkę i powiesić na redakcyjnej ścianie. W najnowszym magazynie "Zwierciadło" mówi: Oglądam amerykańską Familiadę i to jest mega. Ta euforia, to przybijanie piątek po każdej odpowiedzi, krzyki, skoki, tańce - jedna wielka radość. Polska Familiada to przy tym ceremonia pogrzebowa: smutek okrutny, spokój, sztuczne dostojeństwo, Jezu Chryste. Czemu my tacy jesteśmy. Nie wiem, może dlatego, że mamy taką a nie inną historię i niepotrzebnie non stop się nią nakręcamy. Cały czas kąpiemy się we własnych odchodach, a z tej perspektywy raczej trudno skakać z radości." Polecam tę rozmowę w całości. Jest przegenialna.

Na komputerze czytam "Whole: Rethinking the Science of Nutrition" T. Colina Campbella. Kupiłam tą książkę w formacie pdf, ale ciągle nie mogę się zdecydować, czy iPad mini, czy Kindle - serce mówi Apple, a rozsądek podpowiada, że wtedy zamiast czytać będę spędzać czas na Pintereście.

Oglądam: ostatnio nadrobiłam Transcendencję. Spodobało mi się, bo zmusił mnie ten film do myślenia o przyszłości świata inaczej niż zwykle. I był całkiem ładny. Ukochany pokazał mi też "Jodorowsky's Dune", dokument o filmie na podstawie"Diuny" Franka Herberta, który nigdy nie powstał, ale miał w nim grać Jagger i Salvador Dali.

Czytam "Listy" Marka Hłaski, chociaż ostatnio zrobiłam kilkudniową przerwę. Wszystko dlatego, iż boję się, że jak usiądę wolniejszego dnia do nich, to połknę w całości. A tego bym nie chciała, więc, jak z "True Detective", przedłużam moment skończenia książki najbardziej jak się da, bo ten zbiór jest zdecydowanie za krótki.

Piję też coraz więcej herbat, bo w końcu nie jest na nie za gorąco. I szukam fajnego czeskiego marketu, gdzie znajdę najlepsze na świecie herbaty Pickwick - szczególnie tę "o smaku jesieni" - bo odkąd je odkryłam, żadna inna już mi tak nie smakuje.