Generał bryka z pieskiem, czyli jak przez 20 lat skutecznie ośmieszać polskie państwo

Ale dziś chciałbym uczynić wyjątek od tej reguły i napisać kilka słów o pewnych zdjęciach. Dlaczego? Bo fotografie, które opublikował “Super Express” są nietypowe. Choć wciąż nie pochwalam metod paparazzich, na zdjęcia zrobione na daczy Czesława Kiszczaka trzeba spojrzeć nieco inaczej, niż tylko jak na poszukiwanie sensacji.

Generał bryka...
Co przedstawiają zdjęcia z wtorkowego “SE”? “Generał Kiszczak bryka z pieskiem” – opisuje je w klasycznym dla siebie stylu gazeta. I choć nie wiem, czy “bryka” to akurat najlepsze słowo, to z całą pewnością fotografie pokazują, że sędziwy generał dobrze się bawi, klaszcząc i goniąc za swoim biegającym po trawniku psem.

“I co z tego?” – zapyta ktoś. A no to, że rację ma “Super Express” zwracając uwagę, iż “brykający” z psem generał to ten sam człowiek, który został uznany przez sądy za zbyt chorego, by uczestniczyć w toczących się przeciwko niemu procesach.

Z tych samych powodów zdecydowano też o wstrzymaniu procesu dotyczącego roli Kiszczaka w masakrze w kopalni “Wujek”.

… choć jest “strzępem człowieka”
Otóż okazuje się, że ten sam ciężko schorowany Czesław Kiszczak, który nie jest w stanie uczestniczyć w sądowym procesie (a w wywiadach prasowych usilnie przedstawia się jako człowiek stojący już niemal nad grobem), bez większych problemów stawił się na pogrzebie generała Jaruzelskiego. Kto by pomyślał, że ten elegancki starszy pan, na zdjęciach z Powązek czule witający się z Jerzym Urbanem, to osoba, której choroba jest "długotrwałą przeszkodą" dla kontynuowania procesu?

Sam Kiszczak stara się, by opinia publiczna odbierała go jako niedołężnego staruszka. Skarży się na słaby słuch, “dziury w mózgu”, wspomina o podejrzeniu Alzheimera. – Fizycznie czuję się jeszcze dobrze, psychicznie kiepsko. U mnie już nie będzie lepiej, będzie z każdym dniem gorzej. Mnie się rozmowa rwie już. Nie łapię wątku. Jestem strzępem człowieka – przekonywał rok temu w programie “Czarno na białym”.

Jednak jak pisze Anita Czupryn z “Dziennika Polskiego”, cytując dziennikarkę, która rozmawiała z Kiszczakiem zbierając materiały do książki „80 milionów. Historia prawdziwa”, niedołężny i otępiały generał jeśli tylko chce, potrafi zmienić się w świetnego rozmówcę. “Okazało się, że pamięta najdrobniejsze detale, szczegóły i szczególiki, sypał datami i nazwiskami” – czytamy.

Śmiech na sali
Jeśli przypomnieć sobie sądową epopeję generała, którego Polska próbuje osądzić od ponad 20 lat, wnioski są przykre i świadczą chyba przede wszystkim o nieudolności naszego wymiaru sprawiedliwości. Liczne procesy, apelacje, odwołania i ciągłe próby wymigania się od odpowiedzialności ze względu na stan zdrowia (po raz pierwszy Kiszczak skutecznie użył tego argumentu już w 1993 roku! Wówczas jego sprawę wyłączono z katowickiego procesu zomowców – przypomina “Rzeczpospolita”) to jawna kpina, a nie praworządne państwo.

I nie chodzi mi wcale o to, czy generał Kiszczak jest winny czy nie. Zostawiam to sądom. Ale oczekiwałbym po prostu, żeby państwo, w którym żyję, nie dawało się robić w balona w tak oczywisty sposób. Nie rozumiem, dlaczego te procesy musiały trwać tak długo. Nie rozumiem, dlaczego kilka opinii biegłych sprawia, że proces faktycznie nie ma szans na finał.

Nieśmiało przypomnę, że gdy w 2009 roku Niemcy sądzili byłego strażnika obozu w Sobiborze Johna Demjanjuka, 89-letni Ukrainiec został do sądu przywieziony na wózku inwalidzkim. I nie sugeruję wcale tym porównaniem, że zbrodnia Kiszczaka jest równa winie Demjanjuka – to zupełnie inne sytuacje. Chodzi tylko o to, że polski wymiar sprawiedliwości powinien w swoim własnym interesie przestać się ośmieszać i doprowadzić tę sprawę do końca.

Czy kiedyś ta sprawa znajdzie swój finał? Wątpię. Obawiam się, że wszystko zostanie po staremu, a generał będzie do końca swoich dni spokojnie “brykał z pieskiem” na działce, grając polskiemu państwu na nosie…