Polscy biegacze są w życiowej formie ale na olimpiadę nie jadą. Powód? Absurdalne wymagania związku

Minima są z czapy
Giżyńskiemu w Rotterdamie do pełni szczęścia zabrakło 50 sekund. Poprawił życiówkę, ukończył maraton w czasie 2:11:20. Ale to na Londyn za mało. Jeszcze gorzej ma Kozłowski, który od wymarzonego startu jest o 28 sekund. Lewandowskiej brakuje 38 sekund.

Kiedyś wspierano, teraz już nie
Związek nie płaci za pobyt zawodników w Londynie, opłaca natomiast ich przygotowania i wysłanie na samą olimpiadę. Czyżby zatem tak surowe reguły gry brały się z chęci zaoszczędzenia pieniędzy? Giżyński przekonuje, że raczej tak nie jest. - Nie sądzę, by jakąkolwiek rolę grały tu finanse. Przecież suma, o którą chodziłoby w tym przypadku, to ledwie jakaś tysięczna procenta w całej skali wydatków. Poza tym my byliśmy stale wspierani finansowo, żebyśmy stali się lepsi. A teraz, kiedy jesteśmy już naprawdę mocni, napotykamy takie przeszkody - mówi mi w słuchawce, a w jego głosie czuć żal.

Mikołajczak ma inną interpretację. - Być może związek myśli, że skoro maraton zdominują goście z Kenii i Etiopii, a Polak ma szanse co najwyżej na miejsce pod koniec pierwszej dziesiątki, nie opłaca się wysyłać naszych rodaków na tak wielką imprezę. Tyle tylko, że takie rozumowanie jest błędne. Na igrzyskach często biega się na miejsce a nie na konkretny wynik. Myślę, że w Londynie czas w granicach 2:07, 2:08 spokojnie może dać medal. A Henryka Szosta, który kwalifikację już ma, z pewnością na taki czas stać - analizuje w rozmowie z naTemat.

Nie zaczną rzucać oszczepem
Giżyński i spółka nie zamierzają się poddać. Wciąż mają nadzieję, że związek pójdzie po rozum do głowy i zmieni swoją decyzję. Jak dotąd z działaczami rozmawiali ich szkoleniowcy, próbowali przekonać do zmiany zdanie, ale wszystko na nic. - Związek powinien to na chłodno przeanalizować. Pomyśleć przyszłościowo. Przyznaję szczerze, że na igrzyskach w Londynie na sukces nie mamy większych szans. Ale na późniejszych mistrzostwach Europy już możemy czołowe miejsca zaatakować. Poza tym w Anglii zdobylibyśmy doświadczenie, które przy bieganiu przy bieganiu maratonów jest po prostu bezcenne - przekonuje Giżyński.

Jest jeszcze inny aspekt całej sprawy. Bieganie w ostatnich latach staje się w Polsce coraz bardziej popularne. Promocja maratonu, wysłanie kolejnej trójki biegaczy na najważniejszą z możliwych imprez dodatkowo zintegrowałoby Polaków wokół tej aktywności. Przecież sukcesy Anity Włodarczyk nie spowodowały, że nasi rodacy rodacy na masową skalę zaczęli rzucać młotem. Ludzie nad Wisłą nie zaczną też rzucać oszczepem tylko dlatego, że polski zawodnik osiągnąć sukces w tej dyscyplinie. A zacząć biegać mogą.

Pan dyrektor jest zajęty
Tak ciężkie dla maratończyków minima są w Polsce dopiero teraz. Wcześniej, przed poprzednimi igrzyskami w Pekinie, były łagodniejsze. Wystarczało, że biegacz łamał 2:12. Giżyński nie potrafi mi wytłumaczyć, dlaczego związek zaczął przy nich grzebać. Ani jaki mógł brać pod uwagę klucz.