Teraz LOLska. Jak polityka absurdu szkodzi nam wszystkim

To nie jest kwestia różnic politycznych. Wybory parlamentarne wygrał PiS i nikt tego nie podważa (w przeciwieństwie do tego, jak PiS reagował na wyniki poprzednich, przegranych wyborów). Zwycięzcy wdrażają swoją wizję i jest to ich prawo (oczywiście o ile nie łamią Konstytucji czy innych ustaw). Problem zaczyna się wtedy, gdy politycy puszczają się poręczy lub gdy na wysokie stanowiska rząd powołuje ludzi, którzy poręczy nie widzieli nawet na oczy. Elektromagnetycznie atakowany minister Macierewicz, razem z hybrydowo krytykowanym prezydentem Dudą i sortującym posłem Kaczyńskim sprawiają, że codziennie jest Prima Aprilis połączony z Dniem Świstaka.

Rozważna i absurdalna
Nawet narodowa światopoglądowo i socjalna gospodarczo polityka może być prowadzona w sposób racjonalny, niezależnie od tego, że tak jak z każdą inną linią partyjną można się z nią nie zgadzać. Do racjonalnie prowadzonej polityki można zgłaszać poprawki i postulaty, dyskutować i spierać się, jednoczyć się w imię wspólnych celów. Jednak to wszystko przestaje być możliwością dla partnerów krajowych i międzynarodowych wtedy, gdy polityka zostaje sprowadzona do absurdu. Nie można grać w szachy z gołębiem. Co najwyżej można sobie z nim cyknąć pamiątkową fotkę przy szachownicy.

Polityka absurdu ma trzy główne płaszczyzny: hejt, insynuację i nieodpowiedzialność. O hejcie stosowanym przez PiS wobec społeczeństwa pisano już wielokrotnie. Wśród ulubionych epitetów polityków PiS wobec Polek i Polaków protestujących przeciwko łamaniu Konstytucji są komuniści, złodzieje, najgorszy sort, resortowe dzieci, wnuki, prawnuki, szmalcownicy, donosiciele, zdrajcy, ofiary schizofrenicznej aberracji, gestapowcy, wariaci czy wreszcie nie-Polacy. Dla władzy problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy ktoś w reakcji na jej obelgi wreszcie się odwinie. Polityka absurdu wymaga więcej od hotelarki, niż od prezydenta RP.

"Wiem, ale nie powiem" i "nie wiem, ale powiem"
Kluczowymi składnikami polityki absurdu są też insynuacja i nieodpowiedzialność. Partia ma władzę, ale za swoje słowa i działania nie ponosi żadnej odpowiedzialności – sytuacja idealna być może dla jej członków, ale destrukcyjna dla państwa i dyskursu publicznego.

Minister obrony narodowej publicznie głosi, że katastrofa smoleńska była aktem sowieckiego terroryzmu, a Stany Zjednoczone mają się od Polski odczepić. Szef partii rządzącej wyrzuca do kosza Konstytucję i Trybunał Konstytucyjny, bo nie wygrał wyborów z wystarczającą przewagą, by zmienić je zgodnie z prawem. Doradca prezydenta Dudy snuje rozważania o Kulczyku, który sfingował własną śmierć, a teraz wygrzewa się na Bali, oraz o hybrydowym ataku Kremla na Polskę za pomocą Komitetu Obrony Demokracji. Opary absurdu gęstnieją niczym smoleńska mgła, a władza ignoruje komunikat "Terrain ahead. Pull up!". W końcu pochodzi od krytyków PiS, czyli zdrajców Polski. A potem w razie czego będzie można krzyczeć: zamach!!!

Polityce absurdu w sukurs idą pokorni wobec władzy literaci. Najświeższym przykładem są twitterowe insynuacje dziennikarza dobrej zmiany, Cezarego "Trotyla" Gmyza, który w niedzielny wieczór wytaczał zarzuty najcięższego (przestępczego) kalibru wobec hotelarki, która - nawiązując do retoryki PiS-u - zapytała goszczącego w Krakowie prezydenta Dudę, czy smakowało mu jedzenie z jej koryta. Gdy insynuacje Gmyza rozeszły się dzięki dziesiątkom komentarzy i udostępnień, dziennikarz się wycofał. "Mój błąd" – napisał. Pomylił nazwiska na literę "K". Ale co tam, hulaj dusza, (dziennikarskiego) piekła nie ma. Polityka absurdu pozwala na to, by obrzucić kogoś błotem, a potem powiedzieć "ups!". Większość ludzi jest bezbronna, gdy władza państwowa dosięga ich medialnym ramieniem.

Nie czas żałować róż, gdy płoną lasy?
Podczas gdy internauci śmieją się z elektromagnetycznych odlotów Macierewicza, hybrydowych jazd Kancelarii Prezydenta i "zdradzieckich" wykrzykników Pawłowicz, są też tacy, którzy uchylają się od komentowania gęstniejącego absurdu. Mówią, że komentowanie słów polityków bez poręczy jest nieetyczne, bo to osoby z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, czego świadectwem są teorie spiskowe, którym hołdują. Jednak nawet jeśli przyjąć taką diagnozę, to nie zmienia to faktu, że to są ludzie, którzy rządzą Polską.