Skończył polonistykę – sprzedaje warzywa. Zieleniak w rękach młodego intelektualisty

– Po przyjściu do pracy, pierwsze co robię, to kawa i papierosy z załogą, żeby się trochę rozbudzić, bo o 7 każdy jest ledwo żywy. Po lekkim rozruchu przechadzam się po sklepie, żeby zobaczyć, co najpilniej trzeba zrobić. Przez noc parę rzeczy lubi się zepsuć. Rozdzielam zadania, a jak jest kupa roboty, to sam się za coś biorę. A jak nie, to przeglądam towar, wydzwaniam do Tomasza kiedy będzie i trochę go poganiam. Tata robi to od wielu lat, więc zna się na tym. Codziennie jeździ na giełdę na Broniszach, na którą mówimy Bronx. Dzwonię do niego, pytam gdzie jest, a on odpowiada, że na Bronxie – wyjaśnia Paweł.

Przy rozładowywaniu towaru zaczyna się „praca koncepcyjna”. – Wszyscy zastanawiamy się, co gdzie najlepiej wystawić. To trwa parę ładnych godzin. W międzyczasie otwieramy Centrum. Oprócz tego mama pozwala nam handlować owocami przed swoim sklepikiem, który jest obok, na roku Bitwy Warszawskiej 1920 roku i Grójeckiej. Teraz truskawki sprzedaje tam Piotrek.

O 14 następuje zmiana pracowników, więc trzeba ich rozliczyć. Czasem Paweł przekazuje im uwagi, a jak ktoś dobrze pracował, dorzuca premię, bo wynagradza ludzi dniówkami. – Jak widzę, że ktoś każdego dnia daje z siebie dużo, to codziennie może dostać ekstra pieniądze. Oczywiście, jeśli dzień jest dobry, bo czasem są takie dni, że towar nie idzie i rozliczamy się co do grosza. Cały czas trzeba czuwać, czy pracownicy dobrze pracują – tłumaczy Paweł.

Często zdarzają się jakieś zabawne sytuacje. – Niedawno przychodzi pani i pyta kolegę: co te cytryny takie drogie? – Bo to niepolskie – odpowiada. A ona na to: a kiedy polskie będą? – A, to jeszcze trochę! – żartuje Sebek. Albo kiedyś przed sklepem po koleżeńsku ustawiliśmy reklamę skupu staroci. Przychodzi starsza kobieta i pyta pana Edzia, gdzie jest ten skup. Pan Edward przyprowadził ją do Maćka i mówi: „Maciek, zważ panią!”. Na początku przestraszyliśmy się, że będzie afera, ale na szczęście pani miała poczucie humoru. Czasem na truskawki przychodzi do nas Brytyjczyk z Londynu i mówi, że mam bardzo dobry angielski, na co ja mu odpowiadam: pan również – wspomina luźne i zabawne rozmowy z klientami Paweł.

Szef Warszawskiego Centrum Świeżych Owoców i Warzyw jest w dobrych relacjach z ludźmi, którzy pracują na bazarze. – Znamy się długo, często podejdę, spytam co tam słychać na giełdzie, co kto kupował, do ilu mogę obniżyć truskawkę, a do ilu on może obniżyć, żeby nie popsuć sobie ceny. Dochodzi nawet do tego, że jak któryś z nich pojedzie na giełdę, a tam nie ma żadnego towaru, to dzwoni do Tomasza i mówi, że nie ma po co przyjeżdżać i da mu znać, kiedy coś rzucą. Te relacje są naprawdę koleżeńskie – opowiada młody Jankowski.

Paweł w tej pracy najbardziej ceni sobie wolność. Kiedy wybitnie nie chce mu się iść do sklepu na 7 rano, a Maciek ma klucze, pisze mu SMS-a, że będzie później. Kiedy musi coś załatwić, to nie prosi nikogo o wolne, tylko ogarnia, co jest do zrobienia i dopiero przychodzi do pracy. – Najważniejsze co robię, to szkolenie personelu. Oni pewnie nawet o tym nie wiedzą, bo nie siedzę nad nimi i na nich nie krzyczę. Ale ciągle tłumaczę im te same rzeczy. W kółko to samo, dopóki nie zaczną robić rzeczy automatycznie. Dzięki temu można mieć trochę więcej czasu dla siebie – wyjaśnia Paweł.

To, że Jankowscy mają tak duży sklep w Zieleniaku, to kwestia szczęścia. Około trzech lat temu pan Tomasz przy pomocy radnego dzielnicy Ochota załatwiał papiery, podpisy, pisał podania i pisma, żeby zamiast konkursu na lokale odbyło się ich losowanie. Dzięki temu mali przedsiębiorcy nie musieli stawać do przetargu z sieciami handlowymi, bo byłaby to nierówna walka. Oprócz Jankowskich tylko jeden pan był chętny na otworzenie swojego biznesu w miejscu Warszawskiego Centrum. Było więc pięćdziesiąt procent szans na to, że trzy lata starań się opłacą.