W teatrze Żebrowskiego nie będzie sztuk antyrządowych. "Nie chcę kojarzyć się z postawą roszczeniową czy zawiedzioną"

Nie posiadamy do takiego wsparcia tytułu. Jesteśmy teatrem prywatnym. Mamy wielką satysfakcję z tego, że nasz teatr utrzymuje się samodzielnie z wypracowanych oszczędności. Nie jesteśmy sceną, która posiada komfort płacenia za własne błędy pieniędzmi podatnika.

Mnóstwo. Na szczęście nie były kardynalne. Prowadzimy Teatr z Eugeniuszem Korinem, wieloletnim profesorem Akademii Teatralnej we Wrocławiu, legendarnym dyrektorem teatru Nowego w Poznaniu, reżyserem, a także doświadczonym człowiekiem. Jest ode mnie 18 lat starszy i odnoszę wrażenie, że się uzupełniamy.

Według mnie przekrój społeczny widowni. Teatromani, osoby duchowne, seniorzy, młodzież, politycy, słowem pełne spektrum. Sukcesem dla nas jest również to, czujemy się potrzebni społeczeństwu. Istotą działalności Teatru 6.piętro jest autentyczny dialog i wymiana energii między sceną a widownią. Bez tego teatr pozostaje teatrem wyłącznie z nazwy.

Wyzwania są codziennie i nieustannie. Największym wyzwaniem jest to, aby trafić z tekstem, trafić z obsadą, nie pomylić się z powierzeniem reżyserii. Największą frajdę mam wtedy kiedy na próbach, między artystami skrupulatnie dobranymi do danego przedstawienia, zaczyna się tworzyć wartość i jakość sceniczna. Nazwałbym to niematerialnym dobrem, które przerzucamy potem przez rampę w stronę widowni. Jeżeli widownia przyjmuje ten wysiłek z entuzjazmem wtedy czujemy, że to co robimy ma sens.

Podejrzewam, że z aktorstwem teatralnym jest tak, jak z występami muzyków. Aktor gra w filmie podobnie jak muzyk w studio nagraniowym. A gdy wchodzimy na scenę, gramy jak muzyk na koncercie. To niepowtarzalne wydarzenie. Artystyczna msza, której następnego dnia nie da się wiernie skopiować, nawet gdyby ktoś chciał. To przeżycie na poły narkotyczne, odurzające. Aktor potrafi wejść na scenę chory, a zejść z niej zdrowy. Według mnie każda kolejna udana rola i udane przedstawienie w życiu aktora to przemiana.

No cóż... prawdziwy proces wchodzenia w rolę bywa bardzo wyczerpujący. To trwa tygodniami, nie tylko podczas prób. Aktor intensywnie rozmyśla nad charakterem postaci, którą gra, powodami, które nią kierują. To daje się we znaki zarówno samemu aktorowi, jak i jego otoczeniu.

W momencie, gdy premiera staje się sukcesem, a widzowie akceptują aktora w tej roli. To najcenniejsza nagroda dla aktora, a jednocześnie furtka, przez którą może wrócić do rzeczywistości, odetchnąć od teatru.

Krąży takie powiedzenie: jeżeli przedstawienie się komuś podoba, to opowiada o tym trzem osobom, ale jeżeli się nie podoba, to przekazuje to dziewięciu. Tak było w czasach przedinternetowych. Teraz żyjemy w czasach histerii informacyjnej, więc te liczby mogą być wielokrotnie większe. W złym i w dobrym znaczeniu tego słowa.

A po co? Uważam, że teatr jest na tyle uniwersalną dziedziną sztuki, że polityka jest zbyt błahym i doraźnym tematem, żeby teatr się nim zajmował. Wolę kiedy teatr zajmuje się tajemnicą życia, oswajaniem lęku człowieka przed śmiercią, ma go wzruszać, bawić i prowokować do myślenia nie nudząc.. a nie tym, kto wygra wybory. Takie działanie według mnie jest prostactwem artystycznym i zaprzeczeniem istoty teatru.

Kiedy zachwycam się Januszem Gajosem na scenie co mnie obchodzą Jego wyznanie wiary i Jego poglądy polityczne? Teatr powinien potrafić gromadzić ludzi wszelkich wyznań i przekonań aby wspólnie, zgodnie podziwiali talent artysty. Jak mawia Eugeniusz Korin: "Teatr to miejsce, w którym ludzie są razem".

Wystarczy już 30 złotych, choć oczywiście można też przeznaczyć większą kwotę. W zamian za to widz może otrzymać np. program sztuki wzbogacony o podziękowania z jego zdjęciem… Widz może też uczestniczyć w próbie spektaklu, wejść na premierę galową, a nawet dostać indywidualną lekcję gry aktorskiej.

Wtedy może mieć własny dedykowany fotel na widowni, albo nawet cały rząd foteli.

Nie tylko. Nasi darczyńcy - zarówno ci wpłacający drobne, jak i znaczniejsze kwoty - mogą mieć przede wszystkim satysfakcję, że naprawdę dzięki nim powstaje przedstawienie, na którym im szczególnie zależy. Z konkretnymi aktorami, których cenią. Wpłacając nawet kilkadziesiąt złotych, sprawiają, że już 11 marca 2017 zobaczą premierę arcydzieła światowego dramatu czyli „Ożenku” Mikołaja Gogola. To tekst, który rozpala wyobraźnię każdego teatromana. To tzw. pozycja obowiązkowa.

Widzowie przychodzą do teatru przede wszystkim na aktorów, których lubią, i od których oczekują wrażeń. Ale chcemy i powinniśmy też dać publiczności poznać kogoś nowego, dlatego np. w „Wujaszku Wani” casting na rolę Soni wygrała debiutantka, Dorota Krempa.

Kolejnym przykładem jest druga z kolei sztuka wystawiona przez nasz teatr, czyli „Maszyna do Liczenia”. Nie odniosła wielkiego sukcesu frekwencyjnego, ale cieszymy się, że podjęliśmy ryzyko i zrobiliśmy tę sztukę z trzynaściorgiem najzdolniejszych studentów dostrzeżonych na festiwalu w Łodzi.

Chcemy, by Teatr 6.piętro był zarówno miejscem dla aktorskich gwiazd, laureatów nagród, jak i tych, którzy stawiają na scenie pierwsze kroki. Taka różnorodność pokoleniowa zespołu to dla teatru gwarancja jakości w przyszłości.

Może warto wspomnieć o moich rozmowach z potencjalnymi mecenasami kultury, którzy chętnie przeznaczyliby na zupełnie nowy i nowoczesny teatr grube miliony, tak aby go zbudować od A do Z.

Prowadzę w tej sprawie rozmowy; otóż niektórzy polscy biznesmeni mają naprawdę imponujące wizje by wspierać polską kulturę. Wzorując się na wielkich i hojnych tego świata gotowi są inwestować w budowę teatru nawet od zera. Są doskonale zorientowani w zasadach funkcjonowania Teatru 6. piętro. Interesują się nim i doceniają taki model zarządzania.

Jednak odnoszę wrażenie, że zarówno hojni mecenasi jak i my, stykamy się wiecznie z tzw. życzliwą obojętnością ze strony ludzi, od których zależy efektywne kierowanie sprawami obywateli. Tak jakby tym ludziom zależało na umyślnym krzyżowaniu planów tym, którzy je posiadają.

Brakuje urzędniczej woli, a raczej odpowiedzialnej decyzji pod hasłem: tu będzie stał teatr ponieważ to pożyteczne społecznie. Skoro obywatele chcą go wybudować z własnych pieniędzy to jaki jest powód aby im tego nie umożliwić?

Teatr publiczny to wielkie polskie dobro. Powinien być dotowany i to hojnie. Uważam jednak, że powinniśmy zrewidować system przyznawania pieniędzy konkretnym instytucjom. Wprowadzić czytelne kryteria. Wymykające się układom towarzyskim. Bo to niepoważne i śmieszne, żeby teatry, w których np. dyrektorzy zmieniają widownię na scenę, a scenę umieszczają na widowni, były uprzywilejowane finansowo. To dziecinada.

Uważam, że po 26 latach gigantycznego wysiłku jako naród zasłużyliśmy na nagrodę. Nagrodę w postaci globalnej, gigantycznej państwowej inwestycji w szeroko zakrojoną edukację naszych dzieci. Marzy mi się, aby przyszłe pokolenia Polaków dzięki jakości swojego wykształcenia mogły realizować się zarówno w kraju jak i na świecie wyzbyte kompleksów, uprzedzeń i strachu. Taki cel wart jest kolejnego narodowego wysiłku.

To pani powiedziała.

Trudno mi oceniać same chęci.

To nie jest kwestia życzeń, to jest rzecz absolutnie konieczna, ale czy ona się w końcu wydarzy? Bez inwestycji w edukację z prawdziwego zdarzenia nie staniemy się krajem, który będzie coraz bardziej szanowany, będzie budził uznanie i sympatię na całym świecie, a nie wywoływał śmiech i drwiny.

To są podchwytliwe pytania, które służą temu, żeby pani miała chwytliwy tytuł naszej rozmowy.

Chyba nikogo nie obrażę, jeżeli stwierdzę, że ludzi bezrefleksyjnych jest zdecydowanie więcej, niż tych, którzy myślą bardziej samodzielnie. Taki jest świat, po prostu.

Proszę o to pytać ludzi mądrzejszych ode mnie.

Chyba większość ludzi przynajmniej raz w życiu trafia do teatru. Znacznie ważniejsze od zachęcania ludzi do obowiązkowego odwiedzania teatru jest to, by ich do sceny nie zniechęcać.

Osobiście widziałem wiele przedstawień, które nie powinny być w ogóle dopuszczone do premiery. Przecież część widowni po tym jak się koszmarnie wynudzi w teatrze solennie postanowi, że już nigdy więcej nie pójdzie do teatru. I tej sytuacji nie można się dziwić. Z drugiej strony, jeśli w młodym człowieku kiełkuje zainteresowanie teatrem i natknie się na wyjątkowy spektakl, który go porwie… wtedy jest wiernym widzem do końca życia.

Trudno przekonać młodych ludzi do pójścia do teatru na wyśmienitego aktora, którego nie znają. Dlatego często sięga się po aktorów, którzy oprócz tego, że potrafią grać są również popularni. Stają się ambasadorami teatru.

Powiedzieć można wiele rzeczy... pytanie kto je mówi? Pamiętam, jak 20 lat temu, nieżyjący już nestorzy polskiego teatru byli dotknięci do żywego faktem, że kasjerka zachęcała widzów dzwoniących do teatru, by przyszli obejrzeć w spektaklu z nimi jakąś młodą, popularną gwiazdę, a nie ich.

Każdego wieczoru. Mam spektakle, przy których stres jest oczywiście mniejszy.

Bez przesady. Jestem cholerykiem więc jak coś idzie nie tak reaguję w sposób nieprzyjemny. Według mnie teatr nie znosi niedbałości.

Dopiero zaczęliśmy, więc to się okaże. Ale zebraliśmy już połowę, za co przy okazji dziękuję. To bardzo dobry wynik zważywszy, że akcja trwa do 15 grudnia.

To nasz pierwszy crowdfunding, więc wyznaczyliśmy sobie skromny pułap, ale ostrzegam, że następnym razem nie będziemy tacy ostrożni :-)

Tak. Pewien krytyk filmowy, który lubi swój profil i tembr własnego głosu, zadzwonił do mnie lata temu w sobotę kwadrans po ósmej rano. Nie pytając o to czy aby nie w porę wyraził basem swoje głębokie zniesmaczenie faktem, że wystąpiłem w reklamie.

Przecież nie dał mi szansy. Rzucił słuchawkę.

Cieszy mnie np. współpraca z Joanną Żółkowską i Kazimierzem Kaczorem, Artystami, którzy przez lata byli filarami Teatru Powszechnego. Teatru, do którego dostałem się 20 lat temu w nagrodę po Łódzkim Festiwalu Akademii Teatralnych. Spotyka ich dzisiaj zdumiewająca sytuacja ze strony tej legendarnej instytucji. Teatr 6.piętro myślący przede wszystkim o satysfakcji widowni oglądającej nasze przedstawienia z radością czerpie korzyści ze współpracy z tymi Artystami.

Wstydzę się o tym mówić.