Ch***owa Pani Domu: Podziwiam perfekcyjne gospodynie, ale o tym, kim jestem ja nie decyduje moja płeć

Książka to zupełnie nowa jakość dla moich dotychczasowych czytelników. Na profilu ograniczam się do krótkich treści lub form obrazkowych, brakowało mi jednak przestrzeni do podzielenia się z innymi nurtującymi mnie kwestiami. Pisaniem zajmuję się od wielu lat - uznałam, że to dobry moment, by publikacją książkową dotrzeć do nowych osób i dać się tym samym poznać nie tylko jako blogerka, ale również jako autorka.

Zupełnie nie boję się reakcji innych, bo pewnie gdyby tak było nie zdecydowałabym się w życiu na realizację znacznej części przedsięwzięć. Większość osób, która zna mnie jedynie z profilu na FB nie wie, czego spodziewać się po książce - czytelnicy przed zakupem zastanawiają się, czy jest to przeniesienie działalności facebookowej 1:1, jej uzupełnienie, a może publikacja zawierająca wybór przesyłanych do mnie zdjęć. Dla wielu sporym zaskoczeniem jest forma książki - w której znajduje się tylko i wyłącznie tekst - oraz treść. Wbrew pozorom publikacja książkowa nie jest uzupełnieniem ani powieleniem istniejącego w sieci profilu, to zupełnie odrębny element mojej twórczości.

Myślę, że każdy z nas będzie interpretował pojęcie "perfekcyjnej kobiety" przez pryzmat własnych doświadczeń. Dla jednych ideałem będzie klasyczna piękność, dla innych niedoścignionym wzorem będzie z kolei najmądrzejsza koleżanka z pracy. Zawsze znajdziemy kogoś, do kogo będziemy się porównywać i kto w naszym mniemaniu będzie od nas lepszy.

Piszesz bardzo szczerze, ale chyba nie wszystko to wyłącznie twoje doświadczenia…

Nie, absolutnie. W książce jest opisanych tak wiele historii, że zabrakłoby mi życiorysu. Większość tekstów to fikcja literacka - inspirowałam się wiadomościami przysyłanymi do mnie przez moje czytelniczki, obserwowałam ludzie dookoła mnie.

Tak, ten fragment był jak najbardziej prawdziwy. Moja mama to właśnie taka stereotypowa perfekcyjna pani domu, która zawsze musiała mieć posprzątane, ugotowane, poprane - z tym że to dążenie do lśniącej rzeczywistości wcale nie sprawiało jej frajdy - było realizowane podświadomie w myśl zasady "bo tak trzeba". Dziś na szczęście sama nauczyła się odpuszczać i nie spina się o mały okruszek na dywanie, czy nieumyte talerze w zlewie.

Mam wrażenie, że coraz mniej mnie ten temat dotyczy. Nauczyłam się dość egoistycznego podejścia, w którym liczę się przede wszystkim z własnym zdaniem i w pierwszej kolejności zastanawiam się - co jest dla mnie najważniejsze, a nie dla mamy, babci, czy sąsiadki. Różnego rodzaju presja atakuje nas zewsząd i trzeba naprawdę chwilę nad sobą popracować, by w pewnym momencie nie wpaść w pułapkę realizowania nieswoich marzeń.

W takim razie nazwałabyś tę książkę poradnikiem?

Absolutnie nie. Książka jest zbiorem luźnych, aczkolwiek układających się w spójną całość tekstów i bliżej jej do form publicystycznych, niż do typowych poradników, w których autorzy dzielą się z czytelnikami sposobami na to, jak żyć.

Ja zanim ujrzałam okładkę, musiałam przejść przez opakowanie. Kojarzyło się od razu z takim na leki. Zawierało instrukcję obsługi, m.in. że produkt pod spodem ma dużą dawkę sarkazmu. Zastanawiałaś się czy kogoś nie urazisz?

Nie musiałam się nad tym zastanawiać, bo pisząc niektóre teksty - ot, choćby o matkach - byłam pewna, że spotkają się z mniejszą lub większą krytyką. Gdybym jednak miała za każdym razem dręczyć się myślami, czy swoją książką przypadkiem kogoś nie urażę, całe to pisanie byłoby zupełnie bez sensu.