PiS bez Kaczyńskiego i Macierewicza? Dla nas to utopia, ale jest kraj podobny do Polski, gdzie zachodzą takie zmiany

To nie są żarty, klamka już zapadła. Zmiany zostały wprowadzone do statutu partii, jej członkowie świadomie "odcięli się od koryta" – bo za takimi regulacjami głosowała większość delegatów na zjazd partii.

Taka wewnętrzna przemiana dotyczy nie pierwszego lepszego ugrupowania. BSP to w polskich realiach programowo odpowiednik SLD, choć bułgarska partia nie jest typowo lewicowa, a raczej centrowo-lewicowa. Wielkością odpowiada jednak bardziej największym w Polsce, a więc Prawu i Sprawiedliwości oraz Platformie Obywatelskiej.

W wyborach parlamentarnych w 2013 roku BSP (jako lewicowa Koalicja dla Bułgarii) zdobyła 26,6 proc. głosów. Więcej wyborców (30,5 proc.) zaufało tylko centro-prawicowej GERB, partii o nazwie Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii.

Co istotne, BSP teraz jest jednym z faworytów w nadchodzących wyborach. A na dodatek w całym kraju ugrupowanie ma ponad 100 tys. członków. To i tak mało, bo jeszcze w 1996 roku było ich ćwierć miliona. Bo ugrupowanie może i czasy świetności ma za sobą już, ale dalej jest jednym z największych graczy na lokalnej scenie politycznej.

Oczywiście nie ma wymogu, by premier czy minister był jednocześnie wybranym posłem, ale można śmiało założyć, że bez wieloletniej kariery w parlamencie pozycja i kompetencje tych osób nie byłyby wystarczające do "samodzielnego" objęcia takiego stanowiska.

Zacznijmy od tego, że premierem nie zostałaby Beata Szydło. Szefowa rządu jest w Sejmie już piątą kadencję, być może musiałaby wrócić do pracy w ośrodku kultury w Brzeszczach. Bo po tej pracy weszła w politykę i została burmistrzem.

Podobnie jest w jej gabinecie. Ze stołkiem musieliby się pożegnać minister rolnictwa Krzysztof Jurgiel, minister infrastruktury i budownictwa Andrzej Adamczyk, szefowa kancelarii premiera Beata Kempa, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów Henryk Kowalczyk, minister rodziny Elżbieta Rafalska, ulubieniec ekologów i minister środowiska Jan Szyszko, minister energii Krzysztof Tchórzewski oraz Elżbieta Witek. Nie zapominajmy o takiej eminencji sejmowych korytarzy jak Mariusz Kamiński. Koordynator służb specjalnych jest w Sejmie piątą kadencję. Czwarta kadencja upływa właśnie Zbigniewowi Ziobrze. Wreszcie życie poza parlamentem musiałby sobie organizować Antoni Macierewicz.

Dla Jarosława Gowina, ministra nauki i szkolnictwa wyższego, byłaby to właśnie ostatnia kadencja. Tak jak dla szefa MSWiA Mariusza Błaszczaka, zdymisjonowanego ministra skarbu Dawida Jackiewicza i szefowej MEN Anny Zalewskiej.

W całym rządzie jest więc zaledwie kilku ministrów, których taki partyjny statut by nie dotknął. To minister rozwoju Mateusz Morawiecki, minister sportu Witold Bańka, minister gospodarki morskiej Marek Gróbarczyk, minister cyfryzacji Anna Streżyńska, zdymisjonowany minister finansów Paweł Szałamacha oraz szef MSZ Witold Waszczykowski. I tu pojawia się ciekawa zależność – z tej grupy jedynie Waszczykowski jest posłem (drugą kadencję). Cała reszta nie ma sejmowego doświadczenia. Jeśli więc w PiS szuka się ministrów, to albo spoza partii, albo od dawna w niej zakorzenionych.

Partia, która według wielu komentatorów sceny politycznej ciągle szuka swojego charyzmatycznego lidera po Donaldzie Tuska, straciłaby kolejną rozpoznawalną twarz.

– Śmiem twierdzić, że byłoby to nie do utrzymania od strony prawnej, ponieważ ograniczałoby to prawa obywatelskie, a tego partia polityczna czynić nie może. Partia w Polsce musi mieć charakter demokratyczny, musi działać zgodnie z obowiązującym prawem – tłumaczy naTemat prof. Rafał Chwedoruk z Instytutu Nauk Politycznych UW.

Jak zauważa, Bułgarska Partia Polityczna to "szczególny przypadek".

– Jej potęga od lat słabnie, to kiedyś była partia 40 proc. głosów. To głównie emeryci i najbiedniejsi. Postanowili się ratować, tak jak ta prezydentura generała Rumena Radewa, to próba rewitalizacji własnej pozycji – podkreśla i zwraca uwagę, że bułgarski system polityczny ma nawet większe problemy z legitymizacją niż nasz.

Otóż w Bułgarii pomyślano również o tym. Zgodnie ze zmianami w statucie partii ograniczono do dwóch kadencji możliwość sprawowania funkcji przewodniczącego partii.