Wang Zeng Yi - w Chinach był nielegalnym dzieckiem, dziś jako mistrz Polski jest na igrzyskach w Londynie

Ja się bawiłem, rodzicom było ciężko
Wtedy było pięknie. Nie miał trenera, który powtarzał mu nad głową, co dokładnie ma robić. Mógł trenować, kiedy i ile chciał. Szedł pobiegać, robił sobie przerwy. Sam był dyrygentem.

Gdy urodził się w Chinach, nielegalnie, jako drugie dziecko swoich rodziców, to nimi dyrygowali inni. Żyli w Tianjinie, w malutkim mieszkaniu. Klitce o powierzchni 12 metrów kwadratowych. - Na początku, jak byłem jeszcze bardzo mały, głównie się bawiłem. Nie zauważałem takiego problemu, dopiero potem stopniowo uświadamiałem sobie, jak bardzo cierpią moi rodzice. Bo finansowo nie działo się dobrze – mówi ze smutkiem w głosie.

W wieku 13 lat postanowił się usamodzielnić. Wyjechał z kolegami do specjalnej szkoły tenisa stołowego. Ktoś dostrzegł jego talent, wśród rówieśników przy stole nie miał sobie równych. Potem pięć lat ciężkiej harówki tam i jako osiemnastolatek trafia do Polski. „Wandżi”: - Co wiedziałem o Polsce? Tyle co nic. A, sorry, wiedziałem, że od was jest Andrzej Grubba. A trafiłem tak, że mój były trener akurat w Polsce pracował. Gdyby nie to, pewnie byśmy teraz nie rozmawiali.

Nie lubię przegrywać, wtedy przeklinam
Ani razu poważniej nie myślał o powrocie do Chin. - Mi tu jest dobrze, może poza momentami, gdy przegrywam mecz. Wtedy lepiej nie wchodzić mi w drogę – śmieje się. Tym bardziej, że „Wandżi” niemal do perfekcji opanował nasze przekleństwa. Mówi, że to właśnie od tych wyrazów zaczynał swego czasu naukę polskiego.

Na początku pobytu w Polsce miewał problemy. - Zdarzało się, że na ulicy podchodził do mnie łysy dresiarz i krzyczał: „Ty, Bruce Lee, chcesz się bić? Pokaż kung fu!” - wspominał w „Przeglądzie Sportowym”. Teraz o całej sprawie mówi nieco ogólniej, z dystansem: - Zdarzało się, że podchodził jakiś człowiek, albo na ulicy albo w pociągu i wiesz, wyraźnie było widać, że szukał problemów. Ale ja jestem łagodnym, spokojnym człowiekiem i ustępuję. Bo po co mi awantura? - tłumaczy.

Dziś jest szczęśliwym człowiekiem. Gdy wchodzę do restauracji, siedzi przy stole z żoną i kilkuletnią córeczką. Anię poznał w dość nietypowych okolicznościach. W pociągu, rozmawiał akurat przez telefon z kolegą, Chińczykiem. Gdy skończył rozmowę, siedząca obok atrakcyjna blondynka zapytała: "Po jakiemu pan rozmawiał?". -Wziąłem od niej numer telefonu, umówiliśmy się na kawę i tak to się stało. Historia jak na film, taką komedię romantyczną, nie? - pyta.

On lubi Lady Pank, córka "Billie Jean"
Ania nas opuszcza po kilku minutach. - Jak wsiądziecie do auta, tatuś ci puści „Billie Jean” - mówi do zniecierpliwionej córeczki. Z miejsca zadziałało, bo mała szczególnie uwielbia tę właśnie piosenkę.

Mama i tata pozostali w Chinach, ale utrzymuje z nimi kontakt. - W zasadzie każdego dnia albo co drugi dzień komunikujemy się przez Skype'a czy przez telefon. To dla mnie bardzo ważne, by z nimi rozmawiać. Oni mi w życiu pomogli, robili wszystko do mojego dobra i teraz też mi pomagają. Niestety nie przeczytają twojego tekstu, ale napisz w nim, że ja im jeszcze raz bardzo dziękuję za to, co w najtrudniejszym czasie dla mnie robili – mówi z powagą w głosie.

Europejczycy mają większy talent, serio
Uprawia dyscyplinę, którą totalnie zdominowali Chińczycy. Pytam, czy wynika to z jakichś predyspozycji, naturalnego talentu mieszkańców tego kraju. - Zaskoczę cię. Widzisz, dla mnie Europejczycy maja większy talent do tego sportu. W Chinach jest po prostu świetny system szkolenia, znakomici trenerzy. Oni tam mają dużo czasu by się rozwijać. W Chinach liga trwa tylko trzy miesiące, przez resztę czasu można sobie trenować. A w Europie? Tu się gra osiem, dziewięć miesięcy. Non stop mecze. O to chodzi – analizuje „Wandżi”.

Po zakończeniu kariery chce założyć w Polsce coś na kształt akademii pingponga. Ściągnąć trenerów z Chin i wprowadzić elementy najlepszego systemu świata. - Wierzę, że za kilka, kilkanaście lat Polacy mogą zdobywać regularnie medale największych imprez. Co tak na mnie patrzysz? Naprawdę uważam, że to jest możliwe – mówi z pewnością w głosie.