Moda na staropolskie imiona trwa w najlepsze, ale większość rodziców obraca się wokół kilku najpopularniejszych propozycji. Tymczasem historia zna imiona, które popadły w zapomnienie, mimo że brzmią wyjątkowo dostojnie i niosą ze sobą ciekawe znaczenie.
Wybór imienia dla malucha to jedna z decyzji (na długiej liście), przed którą stają przyszli rodzice. Gdy sprawdzamy, jakie są modne imiona dla dziecka w 2026 roku, co wybierają rodzice, a czego już nie, na szczycie wciąż królują klasyki, takie jak Zofia, Nikodem czy Antoni.
Część osób szuka też inspiracji w zmieniających się porach roku, przeczesując zestawienia zawierające na przykład najpiękniejsze imiona dla dzieci urodzonych jesienią. Inni z kolei skłaniają się ku skrajnej oryginalności, dla nich też powstają rankingi najdziwniejszych imion dzieci w Polsce.
Staropolskie imiona, o których wszyscy zapomnieli
Tymczasem prawdziwe skarby mogą się kryć w naszej własnej historii. Mowa oczywiście o staropolskich imionach, o których niemal wszyscy zapomnieli. Oto lista tych, które łączą szlachetne brzmienie z niezwykłym znaczeniem.
Złożone z członu "święto" (co dawniej oznaczało mocna, silna, wielka) oraz sława (sława, sławna). Oznacza kobietę "silną i sławną" lub "roztaczającą wielką sławę". Nosiła je córka Mieszka I i Dobrawy, która została królową Szwecji, Danii i Norwegii. Dziś brzmi bardzo dostojnie.
Powstałe ze słów lud/ludzie oraz miła. Oznacza kobietę "miłą ludziom", "lubianą przez lud" lub "dbającą o swój lud". Powszechne w średniowieczu w całej Słowiańszczyźnie. Daje bardzo przyjemne i naturalne zdrobnienia, takie jak: Luda, Mila czy Lusia.
Powstałe z członów cześ/czcić (szacunek) oraz sława. Oznacza kobietę "oczekującą czci i sławy" lub "czczącą dobrą sławę". Imię znane w Polsce od średniowiecza. Dziś brzmi bardzo dostojnie, a zdrobnienie takie jak Czesia nadaje mu wyjątkowo ciepły, miękki charakter.
Zdrobniała forma dawnych imion złożonych z członu Dobro (np. Dobrosława, Dobromiła). Oznacza osobę "dobrego charakteru", "dobrą" lub "przynoszącą dobro". Niegdyś bardzo popularne w Polsce (nosiła je m.in. córka Bolesława Krzywoustego). Jest miękkie, ciepłe w brzmieniu i doskonale wpisuje się w modę na tradycyjne polskie imiona.
Oto przykłady dla chłopców:
Połączenie słów dobro oraz mir (co w języku staropolskim oznaczało "pokój", "świat" lub "szacunek"). Oznacza kogoś, kto "szerzy dobro i pokój" lub jest "dobry i spokojny". Imię słowiańskie znane od XI wieku. Brzmi szlachetnie i łagodnie, dając proste zdrobnienia: Dobruś, Mirek, Dobrek.
Złożone z członu sam (samotny, sam jeden) oraz bor (od borykać się, walka). Oznacza kogoś, kto "sam walczy" lub "jest waleczny jednostkowo". Bardzo popularne wśród książąt pomorskich z dynastii Sobiesławiców (np. Sambor I). Jest krótkie, męskie i ma wyraziste, rytmiczne brzmienie.
Złożone z członu Wit (pan, władca, światło) oraz sław. Oznacza "sławnego pana" lub "tego, którego władza przynosi sławę". Bardzo stare imię słowiańskie, od którego pochodzi popularne dziś imię Wit. Pełna forma brzmi majestatycznie, ale pozwala na proste i krótkie zdrobnienie Witek.
Wywodzące się od staropolskiego słowa jar (silny, krzepki, surowy, wiosenny) oraz mir (pokój, świat). Oznacza męża "pełnego siły witalnej, niosącego spokój i moc". Imię znane w rodach rycerskich. Posiada niezwykle chwytliwe i dostojne brzmienie, dając proste zdrobnienia: Jarek, Jaruś, Jaromirek.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!