Barbara Nowacka: Przykre to wszystko, te uśmiechnięte twarze. Nie pójdę do kina na "Smoleńsk", moje dzieci też nie

Nie rozpatruję tego w kategoriach wiary, tylko rozumu. W świetle faktów, które do tej pory poznałam, nie ma żadnych podstaw by uznać, że w Smoleńsku był zamach.

Jest mi to absolutnie obojętne. Nie uważam też, by ta produkcja była właściwym tematem debaty publicznej. Są ważniejsze rzeczy, niż omawianie filmu, który - jak wynika z recenzji - nie jest dobry. Praworządność, reforma edukacji, indoktrynacja społeczeństwa przez władzę - to znacznie ważniejsze kwestie, niż ten film.

To fantastycznie, przecież jest wolność słowa. Natomiast to, że został sfinansowany przez instytucje powiązane ze skarbem państwa, jego premiera miała oprawę państwową, a minister edukacji sugeruje, że młodzież powinna ruszyć do kin, to element gry propagandowej, która ma za zadanie przekonać Polki i Polaków do tezy lansowanej przez PiS.

Nie. I ja do kina też się nie wybieram.

Tak. Przykre to wszystko. I ci roześmiani politycy PiS… Ja rozumiem, że życie toczy się dalej, więc politycy bawią się i śmieją, ale gdyby sfotografowano w tych okolicznościach radosnych polityków PO, to część prawicowych mediów by ich zlinczowała za sam uśmiech.

A co do samej ścianki, to każdy z nas ma wewnętrzną granicę, która mówi nam co wypada, a co nie. U niektórych ta granica smaku jest bardzo przesunięta. Joanna Racewicz trafnie podsumowała tę sprawę na Twitterze. To pozowanie to totalny brak zrozumienia tego gdzie i dlaczego się jest.

Przecież mówimy o katastrofie, która silnie wpłynęła na współczesną politykę, która dla wielu osób, nie tylko tych bezpośrednio związanych z ofiarami, była i jest traumą. Prężenie się przy ściance z napisem „Smoleńsk” nie oddaje szacunku do tego, co się stało. Dla niektórych katastrofa smoleńska to element popkultury. Moim zdaniem minęło zbyt mało czasu, by tragedia narodowa przekształciła się w popkulturę.

Występ Stuhra mnie nie śmieszył, ale bez przesady. Pozowanie przy ściance jest według mnie grubym nietaktem, ale to nie znaczy, że jest obraźliwe. Niestety to, co się dzieje wokół Smoleńska, wpisuje się w ciąg rzeczy znacznie bardziej niewłaściwych.

Na przykład siłowe wpychanie apelu smoleńskiego do każdej uroczystości państwowej, bez żadnej okazji. W ten sposób pamięć o naszych bliskich jest banalizowana.

To samo dotyczy powstania warszawskiego i poznańskiego Czerwca’56. Ta banalizacja tragedii powoduje, że coraz częściej dzieją się rzeczy, które są dla mnie smutne.

Ostatnio ktoś dodał mnie na Facebooku do grupy, która stawia sobie za cel, by pamięć o Smoleńsku zniknęła na zawsze. Zrobiło mi niedobrze. A potem opuściłam grupę.

Ludzie mają dość tego tematu.

Gdy widzę hashtag #Smoleńsk, to nie klikam.

Nie. Chcę dobrze pamiętać. Nam, członkom rodzin tych, którzy zginęli, bardzo zależy na tym, by dobrze pamiętano naszych bliskich. Dlatego zakładamy fundacje, organizujemy wydarzenia pamięci ofiar, fundujemy stypendia ich imienia. Boję się, że za chwilę nikt nie będzie pamiętał o tym, co dobrego zrobiła moja matka, czy co dobrego robili inni politycy, stewardessy, BOR-owcy, którzy stracili życie w tej katastrofie, bo samo słowo „Smoleńsk” będzie budziło w ludziach instynktowną niechęć.

Nie podoba mi się też komercjalizacja katastrofy. Ale niestety nic nie mogę na to poradzić. Jest mi po prostu przykro. Ale przykro było mi również wtedy, gdy patrzyłam na to, jak posłowie Platformy Obywatelskiej odnoszą się do bliskich ofiar związanych z PiS-em.

Miałam nieprzyjemność obserwować kilka spotkań, podczas których zachowanie polityków PO wobec rodzin związanych z PiS było fatalne. Kpili sobie, kierowali wobec tych ludzi ironiczne wypowiedzi...

Nie. Tak reagowali na zwykłe pytania. To naprawdę nie jest powód do wyśmiania kogoś. Ani to, że w tych okolicznościach ktoś prosi o sprecyzowanie czegoś albo powtórzenie po raz trzeci, tym bardziej, że w 2010 i 2011 roku rodzinom nie przekazano zbyt wielu informacji.

To jak te rodziny były traktowane przez władzę, było często nieładne i krzywdzące. Tak długo jak są wątpliwości, powinno się je rozwiewać, pokazywać dokumenty. Tłumaczyć.

Ale to naprawdę nie jest powód, by teraz się mścić. Nie trzeba tego podtrzymywać. Te sprawy trzeba uporządkować, uciąć, próbować przywrócić pamięć o wszystkich, a nie wybiórczo. Przecież między rodzinami nie ma wielkich konfliktów.

Oczywiście są osoby, które się nie lubią, bo w czasie gorących dyskusji powiedziały o kilka słów za dużo, ale większość, gdy się widzimy, rozmawia ze sobą normalnie. I to niezależnie od tego, z jaką opcją polityczną są związani. Łączy nas tragedia i walczymy o pamięć o naszych bliskich.

Dla wielu rodzin ofiar związanych z PiS-em to wpychanie apeli smoleńskich bez okazji bywa już męczące. Bo wiedzą, że to podsyca w społeczeństwie niechęć do pamiętania o ofiarach katastrofy. Niestety przez ostatnie 6 lat nie było w Polsce władzy, która w sposób dobry i rozsądny dbałaby o pamięć ofiar katastrofy smoleńskiej.

Tak. 10 kwietnia 2016 r. po raz pierwszy przy grobach ofiar stanęła asysta wojskowa. Dodatkowo u mojej mamy, feministki, wartę pełniły żołnierki. To był naprawdę miły, wzruszający gest. Państwo po raz pierwszy tak zadbało o groby ofiar katastrofy. PiS potrafi, ale czasami wpada w amok, że wszędzie musi ten Smoleńsk wcisnąć.

Wręcz przeciwnie. Mam marzenie, byśmy jako Polki i Polacy przestali już płacić za konflikt wywołany przez partyjne gierki wokół katastrofy smoleńskiej.

Tak. O wojnę i symbiozę tych dwóch partii. To naprawdę nie przyniesie Polsce niczego dobrego.

Moja mama latami kupowała wyprawki szkolne dla dzieci, którymi opiekował się jeden z Miejskich Ośrodków Pomocy Społecznej w Gdyni. Wspierała też finansowo organizacje walczące o prawa kobiet. Takie gesty na pewno by ją ucieszyły.