Na ten wątek w aferze ks. Dymera wielu nie zwróciło uwagi. Terlikowski: "Źle się stało"

Chodzi o Pawła Lisickiego. W 2007 r. ówczesny redaktor naczelny "Rzeczpospolitej" nie dopuścił do publikacji tekstu o pedofilskich czynach ks. Andrzeja Dymera ze Szczecina. Padł argument, że nie chce, aby dziennik był uznawany za gazetę antykościelną.

Na ten wątek w obszernym reportażu, jaki ukazał się w kwartalniku "Więź", uwagę zwracał naczelny czasopisma Zbigniew Nosowski. Sprawa powróciła też w materiale TVN24. To oczywiście nie jest najistotniejsze w całej tej aferze, ale po komentarzach na Twitterze widać, że wiele osób jest oburzonych postawą Pawła Lisickiego.

Obecnego naczelnego "Do Rzeczy" nazwano m.in. obrońcą pedofili czy antydziennikarzem. Z ironią wspominano jego wypowiedzi wygłaszane w roli obrońcy moralności na temat "ideologii LBGT". Czym sobie na to zasłużył?

To fragment reportażu z "Więzi". Autor niedopuszczonego do druku materiału po latach nie chciał w tej sprawie zabierać głosu. Zbigniewowi Nosowskiemu udało się zaś uzyskać komentarz Pawła Lisickiego. Obecny naczelny "Do Rzeczy" zapewnił, że nie przypomina sobie żadnych nacisków dotyczących tekstu o ks. Andrzeju Dymerze.

"Na pewno w związku z tymi materiałami konsultowałem się z różnymi ludźmi, ale w żadnym wypadku nie były to naciski i na pewno nie konsultacje zaważyły na tym, że tekst nie poszedł do druku" – wyjaśnił Lisicki w rozmowie z kwartalnikiem.

Były naczelny "Rzeczpospolitej" tłumaczył, że tekst został wstrzymany, bowiem nie było "całkowitej pewności co do prawdziwości materiałów". Drugim powodem było zaś "przekonanie, że 'Rzeczpospolita' nie może być pismem zajmującym się z takim zacięciem i na taką skalę kwestią skandali w Kościele, bo negatywnie rzutuje to na jej pozycję pisma biznesowo-konserwatywno-liberalnego".

Katolicki publicysta Tomasz Terlikowski, który od lat domaga się rzeczywistej walki Kościoła ze zjawiskiem pedofilii wśród księży, w 2007 r. był dziennikarzem "Rzeczpospolitej". Dziś w rozmowie z naTemat wspomina, że on sam przyszedł do Pawła Lisieckiego z propozycją tekstu o ks. Dymerze i pamięta, co wtedy usłyszał.

– Źle się stało. Bardzo bym się cieszył, gdyby wtedy podjęto inną decyzję – komentuje tamte wydarzenia Tomasz Terlikowski. Apeluje przy tym, by nie zapominać, że to wszystko działo się 13 lat temu i kontekst całego zdarzenia był bardziej skomplikowany, niż wydaje się to dzisiaj.

– Przypomnijmy, że kilka lat wcześniej to właśnie "Rzeczpospolita" jako pierwsza opublikowała tekst na temat skandalu z udziałem arcybiskupa Juliusza Paetza. Później opublikowała mój duży tekst na temat arcybiskupa Stanisława Wielgusa i jego współpracy z SB. Potem jeszcze ukazał się tekst na temat pedofilii w diecezji płockiej, co zakończyło się suspensą siedmiu duchownych. I właśnie kilka tygodni później szczeciński dziennikarz "Rzeczpospolitej" zaczął pisać tekst o ks. Dymerze – zwraca uwagę Terlikowski.

Jak podkreśla, "jest to pewien paradoks", że w tamtych czasach wiele tego typu afer ujawniała "Rzeczpospolita", właśnie pod wodzą Lisickiego (sprawa abpa Paetza była wcześniej), a nie "Gazeta Wyborcza". Choć z drugiej strony, zauważa, siła rażenia tekstu w "Rzeczpospolitej" w szeregach ludzi Kościoła była znacznie większa niż tekstu w "Wyborczej". Artykuł w "GW" dużo łatwiej hierarchom było zbagatelizować stwierdzeniem, że to "atak na Kościół" i kropka.

Dziennikarz wspomina, że o sprawie zarzutów wobec duchownego ze Szczecina dowiedział się od dominikanina, o. Marcina Mogielskiego. – Wówczas przyszedłem do Pawła Lisickiego z pytaniem, czy nie dałoby się tego zrobić. I wtedy, biorąc pod uwagę ten kontekst spraw, jakie ujawniała "Rzeczpospolita", Paweł podjął taką a nie inną decyzję. Że nie chce, aby kolejna tego typu sprawa była wyciągana przez kierowany przez niego dziennik – tłumaczy Tomasz Terlikowski.

Głównym argumentem Lisickiego w odmowie opublikowania materiału Michała Stankiewicza było to, że nie chce, aby "Rzeczpospolita" miała łatkę dziennika antykościelnego. Ale, jak wspomina Terlikowski, w sprawie pojawiał się jeszcze jeden element: problem starał się rozwiązać były naczelny miesięcznika "Znak", dziś wicepremier Jarosław Gowin. – Próbował załatwić rzecz, tak jak załatwiano to wtedy, to znaczy po cichu. To się okazało nieskuteczne – zauważa publicysta.

Ks. Andrzej Dymer w 1991 roku założył Ognisko św. Brata Alberta. Już cztery lata później do hierarchów miały dotrzeć pierwsze informacje o tym, że duchowny wykorzystuje seksualnie nieletnich podopiecznych.

Trzech wychowanków spotkało się z biskupem Stanisławem Stefankiem, ten jednak "nie dał im wiary", argumentując, że zeznania brzmiały bardziej jak chęć zemsty. w międzyczasie ksiądz Dymer założył w Szczecinie Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. św. Maksymiliana Marii Kolbego. I tam też miał dopuszczać się molestowania seksualnego chłopców.

O sprawie ks. Dymera głośno się zrobiło w 2008 roku. Wówczas "Gazeta Wyborcza" opublikowała reportaż "Grzech ukryty w Kościele", a następnie Radosław Gruca w "Dzienniku" opisał, jak ksiądz molestował swoich uczniów. Ale też niewiele to zmieniło.

Zaledwie kilka dni temu, tuż przed emisją reportażu w TVN24, ks. Dymer został odwołany ze stanowiska dyrektora Instytutu Medycznego im. Jana Pawła II w Szczecinie. Duchowny zmarł, nie doczekawszy ostatecznego wyroku instytucji Kościoła. Nie zapadł także wyrok przed sądami świeckimi – przestępstwa się przedawniły, bo tak długo ukrywała je szczecińska kuria.