Nazwisko nowego rzecznika rządu bez znaczenia. Przez Donalda Tuska w polityce zostali tylko słabeusze w tym fachu

Spekulacje na temat nazwiska nowego rzecznika prasowego Rady Ministrów rozpalają emocje osób zainteresowanych polityką, bo wciąż mają oni przed oczami obraz tego fachu wykreowany w latach 80-tych i 90-tych. W Białym Domu, czy na Downing Street 10 sprawni rzecznicy rządu bywali wówczas "drugimi po bogu", bo potrafili nakreślać odpowiednią narrację od ręki nawet w najtrudniejszych dla rządu chwilach.

O wiele wyższe standardy etyczne przy równie wysokich kompetencjach technicznych prezentowała też demokratyczna następczyni Urbana, czyli Małgorzata Niezabitowska. W czasach, gdy dziennikarze na rządowych konferencjach nie byli tak powściągliwi w zadawaniu trudnych pytań jak dziś i często wprost powtarzali to, o co pytała ulica, Niezabitowska skutecznie zdejmowała z barków Tadeusza Mazowieckiego konieczność zapowiadania trudnych reform, czy uspokajania emocji tracącego wpływy komunistycznego establishmentu.

Tak rola rzecznika prasowego rządu wyglądała mniej więcej przez kolejne piętnaście lat, gdy twarzami Rady Ministrów byli nie tylko kolejni premierzy, ale i ich rzecznicy. Część z nich - jak Jarosław Sellin i Krzysztof Luft u Jerzego Buzka, czy Michał Tober w gabinecie Leszka Millera - grała też rolę kluczowych spin doctorów, dla których kampania wyborcza trwała nawet, gdy o wyborach nikt inny jeszcze zbyt poważnie nie myślał.

Kres dawnej erze przyniosła nominacja dla Pawła Grasia. Przez pięć lat, które spędził on na tym stanowisku, łatwiej było dowiedzieć się od premiera Donalda Tuska, co u Grasia niż na odwrót. - Byłemu premierowi było to na rękę, bo wolał mieć eksperckie zaplecze i samodzielnie wcielać w życie ich rady. Ewę Kopacz podobna taktyka może jednak chyba wiele kosztować - słyszę od jednej z posłanek Platformy.

- Koncepcja Donalda Tuska była generalnie taka, że rząd jest niedostępny informacyjnie - komentuje natmiast Jacek Żakowski. - Jeżeli polityka rządu jest poważna, potrzebny jest też dobry rzecznik. Im polityka jest uprawiana mniej poważnie, tym ci rzecznicy stają się mniej potrzebni. Osoby pełniące wysokie funkcje państwowe muszą więc zdecydować, czy chcą robić to na poważnie i od kontaktów z mediami mieć rzeczników, czy być celebrytami lub żyć w ukryciu - tłumaczy.

W niedzielę w Kancelarii Premiera na rozmowach dotyczących obsady zwolnionego po zdymisjonowanej za współpracę z opozycją Iwonie Sulik pojawiła się podobno była rzeczniczka rządu Małgorzata Kidawa-Błońska, główny doradca w gabinecie politycznym pani premier Sławomir Nitras i rzecznik klubu parlamentarnego PO Paweł Olszewski. Jeżeli Ewa Kopacz wybierać będzie właśnie z tego grona, kontynuację koncepcji "rządu niedostępnego informacyjnie" i rzecznika powołanego pro forma mamy jak w banku.

Jak zwraca uwagę Jacek Żakowski, do niedawna rzecznika prasowego z prawdziwego zdarzenia miało więc tylko Prawo i Sprawiedliwość. - Adam Hofman nie był słabeuszem - stwierdza publicysta. I podkreśla, że Hofman wydatnie pomagał przedstawiać prezesowi swojego ugrupowania określoną wizję, którą PiS proponuje Polakom. Skutecznie chronił też Jarosława Kaczyńskiego, gdy media napierały zbyt mocno.