Czego pragną kobiety, czyli Kuna, Gąsiorowska, Kulig i Kulesza w "Warsaw by Night"

Małgorzata Suwała, która studiuje reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji w Katowicach, wspominała, że na pierwszej zawodowej rozmowie usłyszała od producenta, że "nie lubi, jak kobiety garną się do tego zawodu". Na szczęście nieprzychylne środowisko nie zraziło Małgorzaty Szumowskiej, Katarzyny Klimkiewicz, Marii Sadowskiej, Katarzyny Rosłaniec czy Anety Kopacz nominowanej do Oscara za krótkometrażowy dokument "Joanna". Oczywiście mamy też reżyserki o tak wypracowanej pozycji, że ekipy filmowe biją się o współpracę z nimi, czego przykładem może być Agnieszka Holland.

Film, "Joanna" doceniony przez Akademię to historia o odchodzeniu, i o jednej z najtrudniejszych lekcji, którą można przerobić w życiu. Anecie Kopacz udała się bardzo trudna sztuka pokazania zmysłowych aspektów życia w filmie, mówiącym o śmierci i chorobie. Uniknęła pułapek, których mnóstwo czai się przy tak mocnym temacie. Historia Joanny chorej na raka, opowiedziana jest subtelnie i bez epatowania ekshibicjonizmem, ale tak, że na zawsze zapada w pamięć. Czy ta sztuka udała się dlatego, że Aneta Kopacz jest kobietą, opowiadającą o losie innej kobiety? Nie sądzę, raczej dlatego, że jest wrażliwym obserwatorem i dobrym reżyserem.

Natalia Koryncka-Gruz wykorzystała kobiecy punkt widzenia, by z tej perspektywy opowiedzieć, kim są współczesne kobiety i czego pragną. W końcu to najbardziej wiarygodny i prawdziwy punkt widzenia. Ta sama reżyserka nakręciła zresztą dokument o Agnieszce Holland i jej "Całkowitym zaćmieniu".

Tym razem nowy film jest fabułą i opowiada o kobietach w dużym mieście, które łączy jedno pragnienie: przeżycia prawdziwej miłości.

Jedno jest pewne: te kobiety pragną więcej, kochają mocniej i żyją intensywniej niż mężczyźni wokół nich.

Czy polskie reżyserki mówią jednym głosem i to co tworzą wpisuje się w jakiś jeden, spójny, określony styl? Niekoniecznie. Każda z nich ma swój indywidualny podpis, podejmują różne tematy, posługują się inną stylistyką. Charakterystyczne jest jednak to, że bohaterki, które wyłaniają się z ich filmów, to zazwyczaj kobiety z krwi i kości, a nie upostaciowione męskie fantazje.