Szukasz faceta? Patrz jakie ma auto!

Drodzy Czytelnicy.

Napisała do nas stała Czytelniczka, która zganiła nas za to, że w dziale Moto tak mało piszemy o uczuciach międzyludzkich. Naszej Czytelniczce, którą bardzo serdecznie pozdrawiamy, nie podobało się to, że piszemy tylko o miłości do samochodów, natomiast nic nie piszemy o uczuciu do drugiego człowieka, oczywiście z samochodem w tle. A tymczasem nasza Czytelniczka poszukiwała drugiej połowy i to właśnie samochód był sposobem na to, aby przyciągnąć jej zainteresowanie. Jak to jednak bywa w życiu, cała żelazna logika zawaliła się pewnego dnia, gdy na horyzoncie pojawiło się prawdziwe uczucie…

Poniżej przytaczamy treść wiadomości:

„Mężczyzna bez samochodu, to jak drzewo bez liści, państwo bez podatków, Korwin Mikke bez nawiązywania do czasów Hitlera – niby można przeżyć, ale jednak wyraźnie czegoś brakuje. Dlatego już od najmłodszych lat szukałam mężczyzny, który mógłby pochwalić się posiadaniem niezłego auta.

Ponieważ moje doświadczenie nie było wielkie, moje dwie najbliższe koleżanki dzieliły się ze mną swoimi przeżyciami i pomagały mi w podejmowaniu decyzji.

Przyjaciółki zawsze mówiły – nie ma to jak facet ze sportowym autem! Adrenalina! Przygoda! Pełen szał! Pędzisz po ulicach z dużą prędkością, głośno gra modna muzyka, wieczorami kluby, imprezy. Nawet jak pięćdziesięciolatek ma taki samochód, to ma w sobie energię nastolatka! Facet ze sportowym autem to wulkan emocji, wyżyny adrenaliny, szał przygody!

Seks z takim facetem to jak przejażdżka Ferrari – z jednej strony wszystko dzieje się niesamowicie szybko, ale za to każdy szczegół jest dopasowany do perfekcji!

Niestety, z bliska okazało się, że auto jest żywcem pożerane przez rdzę, co było widać gołym okiem (koleżanki też by pewnie to zauważyły, tak samo jak zaawansowany wiek samochodu), a zamiast seksownego przystojniaka w typie Enrique Iglesiasa z auta wysiadło indywiduum w krótkich spodniach w kratę, sandałkach, białych skarpetkach, w firmowej koszulce nie pierwszej świeżości i z obowiązkową saszetką w ręku. Pierwsza randka okazała się ostatnią. Tym bardziej, że jedynymi tematami było narzekanie na drogie ceny paliwa, a podczas płacenia mój kolega powiedział, że zostawił portfel w domu…

Przyjaciółki obiecały mnie poznać z mężczyzną, który miał wyglądać jak Roger Moore z czasów, kiedy grał Jamesa Bonda. Na randkę umówiliśmy się przez telefon, a mój nowy cel zaprosił mnie do najelegantszej restauracji w mieście. Cóż, do Rogera Moora było mu daleko, tak pod względem urody jak i zachowania. W dodatku ciągle pożerał mnie wzrokiem. Ale za to limuzyna przed lokalem wyglądała pięknie! Każdy się patrzył. Byłam pewna, że wszystko ułoży się wspaniale, ale wszystko popsuło się, kiedy jechaliśmy do domu.

Ostrożnie, bo urwiesz! Nie dotykaj, bo to drewno wysokiej klasy! Nie naciskaj! Uważaj, bo odcisk palucha zostawisz! Drzwi się same domykają, to nie wrota od stodoły! Nie wierć się do cholery, bo to prawdziwa skóra, a nie welur! Jak pęknie, to parę setek poleci na naprawę! Więcej się nie spotkaliśmy…

Faceta z Suvem ciężko było znaleźć, ale okazało się, że znalazł się ktoś, kto znał kogoś, kto znał kogoś innego, kogo brat miał SUV i szukał dziewczyny. Kilka maili i randka była ustalona! Zgodnie z opowieściami wymarzony mężczyzna miał mieć piękny, duży, terenowy samochód a do tego miał przypominać z wyglądu Dolpha Lundgrena. Nie mogłam doczekać się randki.

Niestety, jak to zwykle bywa, zderzenie z rzeczywistością zabolało, w tym przypadku bardzo mocno. Terenowe auto było piękne, duże, cudowne, ale co z tego, kiedy okazało się, że rzekomy Dolph Lundgren ma wzrost Danniego DeVito? i znów po jednym spotkaniu życie straciło swój urok…

Dwa tygodnie później poznałam mężczyznę swoich marzeń. Przypadkowo, w czasie sobotnich zakupów w sklepie. Wyglądał jak model z gazety. Miał dłuższe, czarne, kręcone włosy, zarost, ciemniejszą karnację, po prostu latynoski królewicz. A do tego elegancki ubiór, elokwencja , śmiałość i humor…

Niestety, życie wymagało ode mnie niesamowitego poświęcenia. Okazało się bowiem, że ukochany jeździ… Tico. Przez kilka dni gryzłam się w sobie, ale trudno, dałam mu szansę. Opłacało się. Jestem szczęśliwa, a mój mężczyzna obiecuje, że jak awansuje, to weźmie kredyt i kupi Matiza. Zawsze to krok do przodu. Tak sobie myślę, że jak przy każdym awansie będziemy zmieniać auto na lepsze, to za dwadzieścia lat będziemy podróżować Mercedesem albo Lexusem!

A samochód, jak to samochód, każdy ma silnik i jedzie do przodu, jak to mawiał Sofronow".