Ta jedna dziwna dziurka w bucie ma sens. Sznurujesz buty źle przez całe życie

W przeciwieństwie do małych otworów w bocznej części zwykłych trampek to nie jest wywietrznik. Ostatnie oczko obsługuje technikę wiązania nazywaną pętlą biegacza, blokadą pięty albo z angielska heel lockiem. Zastosowań ma kilka i nie wszystkie dotyczą samego biegania. To np. świetny patent dla osób, którym często stopa źle leży w bucie.

Dokładną instrukcję pokazał autor rolki na Instagramie z konta markus.macht.sport. "Ostatnia dziurka ma swój cel" – dowiadujemy się filmiku. Najpierw pokazuje, jak przy zwykłym sznurowaniu pięta wysuwa się z buta.

Potem jednak przewleka sznurówkę przez ostatnie oczko po tej samej stronie, z zewnątrz do środka, i zostawia niewielką pętelkę. To samo robi po drugiej stronie. Na koniec krzyżuje końce sznurówek, przeciąga każdy przez pętelkę po przeciwnej stronie i mocno zaciąga w dół.

Pętle się zaciskają, pięta zostaje unieruchomiona, a but wiąże się dalej już na zwykłą kokardkę. "Mały trik, duży efekt. Wypróbuj podczas następnego biegu" – napisał autor w opisie "pętli maratończyka". Identyczną kolejność ruchów podaje w swoim poradniku wiązania ASICS.

Nie wszyscy uważają, że to rozwiązanie dla każdego. "Zdecydowana większość biegaczy z niej nie korzysta" – pisze o dodatkowej dziurce pawelbiega.pl i dodaje, że sportowcy nie tracą na tym szczególnie dużo.

Portal wskazuje dwie grupy, które to jednak docenią: osoby ze znaczną różnicą długości stóp, gdzie krótsza stopa "lata" w bucie (efektem tego bywają odciski, otarcia, pęcherze) oraz osoby z wąskimi stopami. Im wyżej sięga sznurowanie, tym mocniej pięta wchodzi w zapiętek.

Producent obuwia KURU Footwear opisuje z kolei osobny wariant, tak zwany high lock, przeznaczony do butów z wyższą cholewką: trekkingowych i trailowych. Tam blokada pięty daje dodatkowo wsparcie kostki. Firma zwraca uwagę na argument, który rzadko pada w poradnikach: dobrze zablokowana pięta zmniejsza potrzebę mocnego dociągania sznurówek na całej reszcie buta.

Sznurowanie butów mierzono oczywiście w laboratorium. W badaniu Marca Hagena i Ewalda Henniga z Uniwersytetu Duisburg-Essen, opublikowanym 1 lutego 2009 roku w "Journal of Sports Sciences", 20 doświadczonych biegaczy przebiegło po platformie dynamometrycznej z prędkością 3,3 m/s w sześciu wariantach sznurowania. Różniły się liczbą zasznurowanych oczek (od jednego do siedmiu) i siłą zaciągnięcia.

Najwyższe i najmocniejsze sznurowanie dało wolniejsze narastanie obciążenia i wolniejszą pronację, czyli przetaczanie stopy do wewnątrz. Rok później ten sam zespół sprawdził na 14 biegaczach nacisk na grzbiet stopy.

Warianty z siedmioma oczkami poprawiły odczuwaną stabilność, nie pogarszając komfortu w porównaniu ze zwykłym sznurowaniem na sześć oczek. Sam węzeł to jednak nie wszystko, bo o obciążeniach decyduje też technika.

Badania testowały wykorzystanie ostatniego oczka, a nie samą pętlę maratońską. To nie do końca to samo. Autorzy przeglądu systematycznego z "Journal of Sports Science and Medicine" z 24 lutego 2020 roku dodają, że akurat sznurowadła wymagają dalszych badań, zanim powstaną wiarygodne wytyczne.

QUIZ: Nie tylko dla milenialsów. Sprawdz, co pamiętasz z szalonego początku nowego tysiąclecia

Ma to też swoje minusy, na które trzeba uważać. Zbyt mocny ucisk w tej okolicy drażni ścięgno mięśnia piszczelowego przedniego. W medycynie sportowej jako lace bite, opisane w 2020 roku w "Translational Sports Medicine" u hokeistów i łyżwiarzy.

Objawia się obrzękiem czy i bólem przy podciąganiu stopy do góry. To niejedyna dolegliwość, jaką można wypracować w butach. Biegaczom zdarza się też zmęczeniowe złamanie stopy. Pętlę warto więc zaciągnąć tylko na tyle, żeby pięta przestała nomen omen chodzić w bucie.