Jacek Braciak kradnie "Lalkę". Tymi 5 rolami też udowodnił, że jest wybitny

Obsada "Lalki" Netfliksa jest znakomita. Tomasz Schuchardt i Sandra Drzymalska stworzyli poruszające i rozedrgane interpretacje Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej, przypominając, że są jednymi z najlepszych aktorów swojego pokolenia. Julia Wyszyńska, Dariusz Chojnacki, Maria Kania, Magdalena Cielecka, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Piotr Adamczyk, Mirosław Zbrojewicz w małej, ale ważnej roli oraz Agnieszka Grochowska jako pisarka Eliza Orzeszkowa również błyszczą.

Ale cały serial ukradł Jacek Braciak w roli Tomasza Łęckiego, ojca Izabeli, bankruta, alkoholika, desperata i hazardzisty. W interpretacji 58-latka Łęcki – zniszczony, porywczy, wiecznie pijany, skrajnie emocjonalny – jednocześnie odpycha i porusza, jest żałosny, komiczny i tragiczny. Budzi jeszcze większą niechęć niż w powieści Bolesława Prusa, ale Braciak nie gra go jednowymiarowo. Dba o niuanse, które sprawiają, że Łęcki jest boleśnie ludzki, a nie karykaturalny. Nie jest jedynie ofiarą losu.

Jacek Braciak to jeden z najlepszych i najbardziej wszechstronnych polskich aktorów. Absolwent Warszawskiej Szkoły Teatralnej od lat udowadnia, że nie ma dla niego roli niemożliwej. Zachwyca w teatrze, a masowa publiczność pokochała go za role serialowe – ekstrawaganckiego projektanta Pshemko z "BrzydUli" albo porządnego komisarza Jóźwiaka z kultowego kryminału "Glina"? Prawdziwym żywiołem Braciaka jest jednak kino, gdzie za swoje role regularnie zgarnia najważniejsze nagrody, w tym prestiżowe Orły, których ma już cztery (spośród dziewięciu nominacji).

Z jego ogromnego dorobku wybraliśmy 5 wybitnych filmowych ról, którymi udowodnił swój geniusz i pokazał, że potrafi całkowicie skraść show i zdominować każdy ekran – tak jak robi to w "Lalce". Kolejnośc przypadkowa.

W tytule filmu stoi "Edi", a oczy wszystkich i tak powędrowały na Braciaka. Jako neurotyczny zbieracz złomu stworzył postać tragikomiczną, która z miejsca zapisała się w historii polskiego kina. To był moment, w którym polscy widzowie zrozumieli, że Braciak potrafi w jednej scenie rozśmieszyć do łez, a w kolejnej całkowicie złamać serce. Za tę drugoplanową rolę zgarnął zasłużonego Orła i nagrodę w Gdyni.

W głośnym filmie Wojciecha Smarzowskiego o polskim Kościele Braciak stanął na ekranie obok takich gigantów jak Janusz Gajos, Arkadiusz Jakubik czy Robert Więckiewicz. Zadanie niemal niemożliwe, a jednak jego Lisowski przyćmił większość obsady. Śliski, cyniczny korporant w sutannie, budzący jednocześnie obrzydzenie i głębokie współczucie – Braciak bezczelnie ukradł "Kler" wielkim nazwiskom i odebrał za tę rolę Orła za najlepszą główną rolę męską.

Dalsza część artykułu poniżej.

W wielokrotnie nagradzanym filmie Pawła Maślony (tego samego reżysera, który dał mu teraz rolę Łęckiego w "Lalce"!) Braciak dostał zadanie arcytrudne: zagrać postać z pomnika. Zamiast podręcznikowej laurki stworzył bohatera zmęczonego, ludzkiego i do bólu prawdziwego. Choć film tętni od świetnych ról, m.in. Roberta Więckiewicza czy Bartosza Bieleni, to właśnie zmęczone spojrzenie i charyzma Braciaka definiują tę szaloną opowieść na granicy westernu, filmu akcji i dramatu historycznego.

Brutalne arcydzieło Wojciecha Smarzowskiego skupia się na tragicznej miłości bohaterów granych przez Marcina Dorocińskiego i Agatę Kuleszę. Braciak dostał rolę Władka – szabrownika i męża siostry głównej bohaterki. Stworzył postać odpychającą, małą, przesiąkniętą strachem i podłością, a jednocześnie tak autentyczną, że nie dało się od niego odwrócić wzroku. Za te kilkanaście minut na ekranie, którymi zaszokował widzów, otrzymał kolejnego w karierze Orła za najlepszą drugoplanową rolę męską.

Jako Maciej Kornet – apodyktyczny ojciec i trener młodej tenisistki – tworzy postać fascynującą i odrzucającą jednocześnie. Z jednej strony irytuje swoim narcyzmem i osaczaniem własnego dziecka, z drugiej – ma w sobie tyle uroku, pasji i zagubienia, że widz bez przerwy mu kibicuje. Braciak gra tu na najwyższych obrotach, udowadniając, że potrafi udźwignąć cały film na własnych barkach i zamienić nawet kameralny dramat w teatr jednego aktora. To się nazywa talent.