
Sagrada Família, Casa Batlló, tłum na La Rambli – to Barcelona z pocztówek. Przyjechałam do stolicy Katalonii po raz pierwszy i od razu postanowiłam zboczyć z utartego szlaku. Efekt? Spacer po miejscach z historiami, po których inaczej spojrzycie na to miasto.
Trasa zaczyna się od miejsca, które wielu turystów omija, choć to zdecydowanie błąd. Szpital Sant Pau to modernistyczny pałac z listy UNESCO autorstwa Lluísa Domènecha i Montanera – wielkiego rywala Gaudíego. Sto lat temu, gdy szpitale przypominały ponure umieralnie, architekt postawił na coś, co dziś brzmi jak nowoczesna terapia: słońce, zieleń i… kolor.
Najbardziej zdumiewające jest jednak to, że w tych bajkowych wnętrzach operowano pacjentów jeszcze w 2009 roku. Zdradzamy trzy ciekawostki o tym miejscu – w tym tę o ukrytym pod stopami zwiedzających "krwiobiegu", którym transportowano chorych. Jest też gorzki chichot historii związany z ostatnimi dniami samego Gaudíego.
Zapraszam na spacer po nieco mniej oczywistej Barcelonie
Skoro Gaudí, to od początku. Zamiast słynnej Casa Milà zabieramy was do Casa Vicens – pierwszego projektu architekta, który miał wtedy zaledwie 31 lat i świeżo odebrany dyplom. Kolorowy dom przypominający pudełko klocków był w rzeczywistości sprytnym zabiegiem marketingowym. Dlaczego młody Gaudí zamienił letnią rezydencję w gigantyczny billboard? Odpowiedź tkwi w zawodzie zleceniodawcy. W środku czekają trójwymiarowe liście i pnącza, które dosłownie "wylewają się" z sufitów, oraz palarnia rodem z baśni tysiąca i jednej nocy, w której brakuje tylko latającego dywanu.
Najbardziej zaskakująca historia dotyczy jednak Parku Güell. Dziś to symbol Barcelony i jedna z największych atrakcji miasta Gaudiego, przed którą ustawiają się kolejki z całego świata. Tymczasem pierwotnie miało tu powstać luksusowe, grodzone osiedle dla bogaczy. Skończyło się deweloperską katastrofą – z kilkudziesięciu zaplanowanych willi stanęły zaledwie dwie.
Kto kupił jedną z nich, żeby ratować sytuację? I co mają wspólnego potłuczone talerze ze śmietników z najsłynniejszymi mozaikami w mieście? Szczególnie zabawna jest historia słynnej falującej ławki uznawanej za arcydzieło ergonomii. Gaudí podobno nie bawił się w obliczenia, a do projektu "zatrudnił" jednego z robotników.
Zobacz także
Nietypowa katalońska pamiątka w plecaku
W tym nietypowym spacerze po Barcelonie nie brakuje również praktycznych wskazówek dla każdego, kogo kusi city break jesienią – m.in. dotyczących cen biletów. Zdradzam też trik, który pozwolił mi wejść do Parku Güell kilka godzin przed wyznaczoną godziną.
Na koniec dnia zamiast muzeów jest listopadowa plaża przy 22 stopniach, a wieczorem kolorowa Parada Catrinas z okazji Día de los Muertos – meksykańskiego Dnia Zadusznego.
A jaka nietypowa katalońska pamiątka wylądowała w moim plecaku? Posłuchajcie całego odcinka i przekonajcie się, że z największych porażek rodzą się arcydzieła.






