
Obiekt LPT J1555−5631 dawał sygnał równo co 62,2 minuty, po czym zamilkł. Naukowcy próbują rozwikłać tę zagadkę. Badają zaskakujące zjawisko emisji tak równych impulsów z kosmosu. Co ciekawe, dwadzieścia lat temu wydarzyło się coś podobnego.
Sprawę szczegółowo opisał portal sciencealert.com. Przypomniano, że już w 2002 roku astronom Scott Hyman ze Sweet Briar College zaobserwował podobne zjawisko. W okolicach centrum Drogi Mlecznej widział rozbłysk fal radiowych, które powtarzały się dokładnie co 77 minut.
Po ponad dwóch dekadach odkryto podobne zjawisko
Niedługo później obiekt, który je wydawał, zamilkł. Przez kolejne ponad dwadzieścia lat próbowano odszukać ten obiekt lub podobny, który też będzie dawał sygnał w tak dokładnych odstępach czasowych.
I właśnie nastąpiło przełomowe odkrycie w astronomii. Podczas poszukiwań pulsarów milisekundowych zespół Hymana zauważył, że południowoafrykański radioteleskop MeerKAT, ten sam, dzięki któremu wiemy, że kometa 3I/Atlas wysłała sygnał radiowy, zarejestrował kolejne nietypowe znaki. Jego wyniki potwierdził też inny radioteleskop (ale już australijski) ASKAP. Okazało się, że obiekt, któremu nadano nazwę LPT J1555-5631, emitował silne impulsy w regularnym cyklu, trwającym dokładnie 62,2 minuty. Historia się powtórzyła, bo po 10-godzinnych obserwacjach źródło sygnału znów zniknęło z radarów.
Zobacz także
Naukowcy zaczęli więc dogłębnie analizować odebrane sygnały i oddzielać je od tła, jakim jest szum z kosmosu. Wtedy odkryli coś jeszcze. Wyszło na jaw, że podczas każdego 62-minutowego cyklu badany obiekt emitował nie jeden, lecz dwa oddzielne impulsy – dłuższy oraz krótszy. Astronomowie, na których powołuje się sciencealert.com, wspominają, że mogła się do tego przyczynić polaryzacja fal radiowych.
Pozostaje jeszcze wiele niewiadomych...
Ponadto ustalono już, że oba impulsy wykazywały polaryzację kołową o przeciwnych kierunkach. Zdaniem Scotta Hymana świadczy to o tym, że promieniowanie dociera z rejonów położonych w sąsiedztwie obu biegunów magnetycznych obiektu. Dodatkowym zaskoczeniem był odstęp między kolejnymi emisjami – odpowiadał on 165,4 stopnia obrotu zamiast teoretycznie przewidywanych 180 stopni.
Badacze wciąż nie są pewni, czym obiekt LPT J1555-5631 tak naprawdę jest – jakie jest jego pochodzenie. Czy należy do grupy pulsarów (szybko wirujących gwiazd neutronowych), magnetarów (gwiazd neutronowych z ekstremalnie silnymi polami magnetycznymi) czy białych karłów (gęstych pozostałości po gwiazdach, które w układach podwójnych mogą generować silne sygnały radiowe wskutek wzajemnych oddziaływań).
W obszarze badań wciąż pozostaje także, dlaczego takie obiekty nadają z zegarmistrzowską regularnością, po czym zapadają w długotrwałą ciszę. I choć brzmi to, jak materiał na kolejne największe dowody na UFO, odpowiedzi należy szukać w fizyce. Może to dotyczyć ich magnetosfery (to m.in. uderzenia plazmy w ziemską magnetosferę sprawiają, że widać zorzę polarną w Polsce), ale naukowcy potrzebują jeszcze kolejnych takich odkryć, aby potwierdzić lub wykluczyć pewne zjawiska zachodzące w kosmosie.




