Robert Pattinson jako James Bond
Wybór Roberta Pattinsona na nowego Jamesa Bonda nie jest zły, ale pokazuje problem, z jakim boryka się Hollywood Fot. materiał prasowy

Robert Pattinson jest aktorem-kameleonem, który po "Zmierzchu" zdołał poprowadzić swoją karierę w kierunku awangardowego aktorstwa w stylu Willema Dafoe, ale z zasięgami godnymi każdego innego pierwszoligowego gwiazdora Hollywood. Obsadzenie go w roli Jamesa Bonda wróży dobrze, aczkolwiek pokazuje problem, który wymknął się spod kontroli Fabryki Snów. O agenta 007 nie musimy się martwić.

REKLAMA

W poniedziałek, 16 listopada, Amazon MGM Studios ogłosiło nowinę, na którą czekali miłośnicy szpiega gustującego w martini "wstrząśniętym, nie mieszanym". Do służby w imieniu Jego Królewskiej Mości oddelegowało Roberta Pattinsona. – James Bond to jedna z najbardziej legendarnych postaci w historii kina, a powierzenie mi tej roli jest największym zaszczytem w moim życiu – przyznał brytyjski aktor, któremu ten rok służy jak mało komu.

Na castingi – przymiarki do nich, a także faktyczne przesłuchania – poświęcono wiele czasu. Przy wyborze nowego odtwórcy kultowej postaci z prozy Iana Fleminga pod uwagę brani byli m.in. Aaron Taylor-Johnson ("Nosferatu"), Jacob Elordi ("Frankenstein"), Callum Turner ("Władcy przestworzy"), Jack Lowden ("Kulawe konie") oraz Josh O’Connor ("Challengers"). Decyzja o angażu Pattinsona, choć na pierwszy rzut oka wydaje się zbyt bezpieczna, nie jest bynajmniej złym omenem, w końcu mamy do czynienia z aktorem o wielkim talencie, niebojącym się eksperymentować. Problem w tym, że widownię powoli zaczynają męczyć w kółko te same twarze na dużym ekranie.

Robert Pattinson jako James Bond. Z dnia na dzień przylgnęła do niego ta sama łatka co do Zendayi

W zasadzie Robert Pattinson ma za sobą pracowite dwa lata. Najpierw zagrał w dystopijnym "Mickey 17" Joon-ho Bonga ("Parasite") i dramacie o macierzyństwie "Zgiń, kochanie" Lynne Ramsay ("Musimy porozmawiać o Kevinie"), a później przygotowywał się do ślubnej katastrofy w filmie "Drama" Kristoffera Borgliego ("Dream Scenario"), był tchórzliwym zalotnikiem żony Odyseusza w "Odysei" Christophera Nolana ("Oppenheimer") oraz Chrisem Hansenem w "Primetime" Lance'a Oppenheima ("Zobaczysz wszystko").

Na dokładkę, do końca roku zobaczymy go jeszcze na srebrnym ekranie w "Diunie: Części trzeciej" Denisa Villeneuve'a ("Blade Runner 2049"), który swoją drogą stanie za kamerą nowego filmu o agencie 007. Najwyraźniej współpraca kanadyjskiego reżysera z Pattinsonem okazała się na tyle owocna, że z pewnością dołożyła swoją cegiełkę do podpisania przez aktora kontraktu z Amazon MGM Studios. Co ciekawe, Jeff Bezos, założyciel Amazona, był "mocno zaangażowany" w proces poszukiwania następcy Daniela Craiga ("Na noże").

Dalsza część artykułu poniżej.

W Pattinsonie drzemie duży potencjał na to, by rzucić nowe światło na uwielbianego wysłannika MI6, a mieszane reakcje publiczności, zwłaszcza tej kochającej kino, sugerują, że problem wcale nie leży w nazwisku ogłoszonego ostatnio odtwórcy. W mediach społecznościowych (przede wszystkim na profilach poświęconych popkulturze) od dłuższego czasu padają słowa, że Hollywood mierzy się z castingowym kryzysem.

Na pierwszym planie amerykańskich wysokobudżetowych produkcji coraz częściej spotykamy m.in. Zendayę ("Euforia"), Timothéego Chalameta ("Wielki Marty") i Pedra Pascala ("The Last of Us"), a nawet młodych aktorów określanych mianem https.

Mając na względzie branżowe pokłosie, jakie przyniosła pandemia koronawirusa, a także wzrost popularności streamingu oraz obawy związane z technologicznym skokiem (sztuczną inteligencją), zachodnie kino broni się, jak może. Obsadzenie Roberta Pattinsona to bezpieczny ruch, który przynajmniej w teorii minimalizuje ryzyko porażki przyszłego Bonda w kasach biletowych.