Gdzie wyrzucić tubkę po paście do zębów? Robisz to źle, ale nie jesteś sam

Stomatolodzy radzą, by szczoteczkę do zębów wymieniać co trzy miesiące. Mniej więcej na tyle wystarcza typowa pasta do zębów, przy założeniu, że dbamy o uśmiech dwa razy dziennie. Dlatego dość regularnie stoimy więc przed dylematem dotyczącym recyklingu. Często już sami producenci dają odpowiednie oznaczenia i informacje na opakowaniach (najlepiej od tego zacząć), ale nie zawsze.

Większość opakowań po tego typu kosmetykach składa się z plastiku oraz domieszek aluminium po wewnętrznej. Oznacza to, że pusta tubka po paście musi trafić do pojemnika na metale i tworzywa sztuczne, czyli żółtego kosza. Oczywiście wcześniej należy ją opróżnić z resztek pasty, aby ułatwić proces odzyskiwania surowców.

Przed wyrzuceniem wcale nie trzeba jej myć w środku (podobnie jest ze słoikami). Nowoczesne systemy recyklingowe doskonale radzą sobie z takimi drobnymi zanieczyszczeniami. Sam plastikowy korek odkręcamy i również wrzucamy do tej samej, żółtej frakcji.

Zupełnie inaczej sytuacja wygląda w przypadku zewnętrznego pudełka, w którym pasta stała na sklepowej półce. Tekturowy kartonik to czysta makulatura (warto przy okazji sprawdzić, czy papier zawsze wyrzucamy do papieru, bo segregacja bywa nieoczywista) Należy go po prostu zgnieść i umieścić w niebieskim pojemniku na papier.

W tym przypadku sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Na rynku dostępne są najróżniejsze warianty tych produktów, dlatego segregacja odpadów zależy od dominującego materiału. Podział ten pozostaje jednak w miarę intuicyjny.

Wielu z nas błędnie wrzuca zwykłe szczoteczki do żółtego worka. W końcu są z plastiku! Problem w tym, że mają też dodatkowe, przytwierdzone (guma) i drobne (włosie) materiały, które utrudniają recycling. Z tego samego powodu cieniutkie nici dentystyczne także nadają się tylko do zmieszanych, ale już miejsce pustych opakować z plastiku jest w żółtym kontenerze.

Wiele osób zastanawia się nad dalszym losem zawartości czarnych koszy. Na stronie warszawskiego ratusza możemy przeczytać, że takie śmieci jadą najczęściej do zakładów mechaniczno-biologicznego przetwarzania (MBP) lub wprost do spalarni.

Na liniach sortowniczych MBP pracownikom wciąż udaje się wyłapać cenne surowce, które trafiają potem do recyklerów. Z pozostałości produkuje się przydatne w cementowniach paliwo RDF, a dopiero całkowicie bezużyteczna reszta ląduje na wysypisku.

Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w spalarniach. "Odpady spala się w specjalnych, bezpiecznych dla środowiska piecach, dzięki czemu powstaje energia elektryczna oraz ciepło, które wykorzystywane są w naszych domach" – czytamy.

Nawet pozostałości po spalaniu są dalej wykorzystywane. O ile drobny popiół stanowi po prostu ostateczny odpad i trafia na składowiska, o tyle odzyskany żużel jest składnikiem nowobudowanych dróg.

Na koniec warto "pocieszyć się tym", że kłopoty z właściwą segregacją dotyczą wielu produktów codziennego użytku. Podobnie jak w przypadku szczoteczek, pytania pojawiają się o to, gdzie wyrzucić butelkę po oleju, a większość wciąż wybiera zły pojemnik.