
Wybrana z list Partii Razem Paulina Matysiak głosuje za wyborem ultrakonserwatysty Marka Jurka na premiera. Pod wnioskiem o wotum nieufności wobec rządu podpisuje się Marcin Józefaciuk, do niedawna poseł Koalicji Obywatelskiej. Najmłodszy poseł w Sejmie Adam Gomoła stracił ostatnie resztki społecznego zaufania po tym jak okazało się, że ciągnie na lewo kasę z kancelarii. Skoro perspektywiczni posłowie tak zawodzą, to czy powinniśmy się dziwić, że w polskiej polityce nadal pierwsze skrzypce grają leśne dziadki?
Posłowie niezrzeszeni-nieokreśleni
Wtorkowa operacja (17 listopada) z wotum nieufności wobec Donalda Tuska i próbą zastąpienia go Markiem Jurkiem była tak błyskawiczna, że chyba jej inicjatorzy – licząc się z porażką – po prostu bardzo chcieli ją szybko zaliczyć i puścić w zapomnienie. Sromotnie przegrane przez opozycję głosowanie pokazało jednak parę parlamentarnych osobliwości, nad którymi warto się pochylić. Chodzi o posłów niezrzeszonych, którzy jeszcze w 2023 roku z prawicą mieli tyle wspólnego co z Teletubisiami. Ale trzy lata w sejmowych ławach wywróciły ich polityczną tożsamość do góry nogami.
Posłanka Matysiak za Markiem Jurkiem
Za wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska rękę podniosła Paulina Matysiak. Posłanka z Kutna latem 2025 roku została usunięta z Razem po trwającym już kilka miesięcy orbitowaniu w kierunku prawicowej opozycji.
Dziś Matysiak pozostaje niezrzeszona, ale regularnie pojawia się w towarzystwie Mateusza Morawieckiego. To jego klub Rozwój Plus zainicjował próbę odwołania Tuska i powołania na miejsce Jurka. Podniesienie za tym ręki przez byłą posłankę Razem można odebrać jako złożenie nieformalnego wniosku o ostatecznie przyłączenie jej do ugrupowania byłego szefa rządu PiS.
Paulina Matysiak zasłynęła swoją pasją do kolei. Od lat relacjonuje w social mediach swoje podróże PKP, promuje transport publiczny, apeluje o walkę z wykluczeniem komunikacyjnym, merytorycznie punktuje resorty infrastruktury za błędy w zarządzaniu polskimi kolejami. Do rządu Koalicji 15 Października wejść nie chciała, podobnie jak jej ówczesna Partia Razem, wybrała więc opozycyjne ławy.
Ale coraz trudniej było jej się odnaleźć po lewej stronie. Jej słabość do projektu Centralnego Portu Komunikacyjnego – a zwłaszcza jej kolejowej części – zbliżyła Matysiak politycznie do Morawieckiego, który próbuje sprzedawać się jako orędownik wielkich projektów inwestycyjnych. Dołączenie do ruchu Tak Dla CPK rozpoczęło de facto transfer do nieistniejących jeszcze struktur Rozwoju Plus.
Wolta na miarę Pawłowskiej?
Już raz w ostatnich latach mieliśmy przejście posłanki od lewa do prawa. Monika Pawłowska odeszła z Nowej Lewicy, zacumowała chwilowo u Jarosława Gowina, by finalnie zostać pełnoprawną członkinią Prawa i Sprawiedliwości. To jednak polityczka z zupełnie innego rodzaju niż Paulina Matysiak, trudno wiec było mówić o sprawieniu zawodu, mamy bowiem do czynienia ze skrajnie bezideową osobą.
Tymczasem lewicowa posłanka z Kutna budziła sporą sympatię, pokazując że można prowadzić politykę bez kłótni i awantur, za to z nastawieniem na metytorykę. Tym bardziej jej wtorkowa decyzja może budzić niesmak.
Bo choć Matysiak skupia się na tematach infrastrukturalnych, to głos feministki oddany za tym, by stery w Polsce przejął Marek Jurek, to coś co wymyka się jakiejkolwiek logice. Były szef posłanki z Kutna Adrian Zandberg mówił o nim w Sejmie jako o polityku, który "był tak skrajnie prawicowy, że nie zmieścił się nawet w PiSie".
Paulina Matysiak próbowała się z tego tłumaczyć, pisząc że "chodziło przede wszystkim o głosowanie przeciwko rządowi Donalda Tuska, a za rządem technicznym" i że "po trzech latach obecnych rządów widać wyraźnie, że lepsze dla Polski jest każde, nawet prowizoryczne i przejściowe rozwiązanie, niż trwanie tej władzy". To była już jednak tylko dobra mina co złej gry, uzasadniająca wykonanie równie spektakularnego, co niesmacznego fikołka.
Szpagat Józefaciuka
O ile zachowanie Matysiak było fikołkiem, to to co zrobił we wtorek Marcin Józefaciuk było szpagatem godnym Jean Claude'a van Damme'a. Poseł-nauczyciel z Łodzi podpisał się pod wnioskiem o wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska, ale ostatecznie... zagłosował przeciw niemu.
– Zagłosowałem PRZECIW, bo jego przyjęcie oznaczałoby wybór Marka Jurka na premiera, a jego poglądy są sprzeczne z wartościami, których bronię – tłumaczył Józefaciuk. Dlaczego zatem złożył podpis pod wnioskiem, którego potem nie poparł? – Złożyłem podpis, żeby doprowadzić do debaty o działaniach rządu w sprawach, którymi zajmuję się od dawna. Wielokrotnie o to wnioskowałem. Chodzi o edukację i walkę z dyskryminacją mężczyzn – uzasadniał Józefaciuk.
Chaotyczne? Tak. Dokładnie tak chaotyczne jak osoba Marcina Józefaciuka. 44-letni dziś anglista i ultramartończyk został wybrany w 2023 roku do Sejmu z list Koalicji Obywatelskiej. Jego popularność i przebojowość narobiły w powyborczej euforii takiego fermentu, że był nawet typowany przez niektórych na stanowiska ministra edukacji. Ostatecznie został szeregowym parlamentarzystą i pierwsze tygodnie swojej kadencji spędzał w sporej mierze na fotografowaniu samego siebie.
Krzywdzącym byłoby jednak pisanie o Józefaciuku tylko jako o sejmowym królu selfie. To poseł pracowity, aktywny, pełen pomysłów. W pewnym momencie jego wizja systemu oświaty zaczęła się rozbiegać z wizją rządu, zaczął więc coraz częściej punktować ministrę Barbarę Nowacką.
Jednak o jego rozstaniu z KO zdecydowała skandaliczna sytuacja z posiedzenia parlamentarnego zespołu do spraw ochrony dzieci w procesie rozstania rodziców. Łódzki poseł dopuścił wtedy do głosu mężczyznę skazanego za przestępstwa seksualne wobec własnego dziecka. Wpuszczenie kogoś takiego do Sejmu przechyliło szalę goryczy i Marcin Józefaciuk oficjalnie został posłem niezrzeszonym.
Dalsza część artykułu poniżej.
Zobacz także
Poseł od męskich problemów
Poza klubem Józefaciuk zaczął skupiać się na jednym głównym temacie – dobrostanie psychicznym i zdrowotnym mężczyzn. To ważny temat, do tej pory niespecjalnie zagospodarowany parlamentarnie. Poseł organizuje w tej materii dyskusje, wychodzi z inicjatywami w sprawie męskiego zdrowia, zaprasza na męskie spacery, promuje movember i tak dalej.
11 listopada wziął udział w Marszu Niepodległości. Jak podkreślał, robi to od kilku lat. – W tej części marszu, w której szedłem, było bezpiecznie i biało-czerwono. Wokół mnie byli ludzie w różnym wieku, także osoby na wózkach. Część skandowanych haseł była w porządku. Część zwyczajnie mi się nie podobała. A część była niestety nie na miejscu – uczciwie oceniał w swoim wpisie po marszu.
Być może Marcin Józefaciuk uznał, że zbyt długo pozostaje w cieniu ze swoimi aktywnościami, bo 17 listopada uznał, że warto o sobie przypomnieć. Jego podpis pod wnioskiem klubu Rozwój Plus o wotum nieufności wobec rządu, przy jednoczesnym głosowaniu przeciw, pokazał znów to, z czego słynie poseł-ultramaratończyk: chaos i szukanie atencji. Dyskusji o potrzebach mężczyzn, jaką chciał rzekomo tym wywołać nie było, został więc Józefaciuk z tą decyzją jak Himilsbach z angielskim.
Trudny przypadek najmłodszego posła
Innemu z "dobrze zapowiadających się posłów" dość szybko opadła maska fajności. Adam Gomoła wszedł wszedł do Sejmu z list Polski 2050 jako najmłodszy parlamentarzysta. Miał zaledwie 24 lata i mógł stać się cennym głosem pokolenia Z. Szybko jednak okazało się, że mimo młodego wieku jego aktywności bardziej pasują pod klasyczny typ cynicznego politykiera z PSLu czy SLD.
W marcu "Nowa Trybuna Opolska" ujawniła taśmy, na których Gomoła miał zlecać operację finansową w celu ominięcia limitów finansowania kampanii wyborczej. Za to został wyrzucony z partii, która rok później ponownie go przyjęła (co też wiele mówi o Polsce 2050, która też przecież miała być nową jakością).
Na tym jednak nie koniec cwaniackich historii posła Gomoły. Latem dziennikarze i aktywiści zaczęli sprawdzać, w jaki sposób wydatkowane są pieniądze przeznaczone na działalność posła. Okazało się, że najmłodszy polski parlamentarzysta wynajmuje za pieniądze z biura poselskiego samochód należący do firmy swojej partnerki. A mieszkanie, które wynajmuje w Warszawie z publicznych środków, należy do jego rodziców, dzięki czemu sejmowe pieniądze zostają w poselskiej kieszeni.
Kadencja pełna rozczarowań?
Wchodząca w swój ostatni rok kadencja Sejmu znów pokazała, że duże nadzieje pokładane w politykach szybko ulatują w zderzeniu z rzeczywistością. Nie jest to jednak na szczęście reguła.
Dość niespodziewanie wybrana w kaszubskim okręgu senatorka Anna Górska pokazuje świeże podejście do sprawowania tej nominalnie zarezerwowanej dla politycznych emerytów funkcji. Do momentu swojej tragicznej śmierci Łukasz Litewka prowadził swoją własną politykę bez uprawiania polityki, udowadniając że w dzisiejszych spolaryzowanych czasach da się łączyć ludzi z różnych stron sporu.
Obawiam się jednak, że to ciągle są wyjątki potwierdzające regułę. W Sejmie atencję zbierają Kołodziejczak i Matecki – również świeżo upieczeni parlamentarzyści – choć w ich przypadku o zawiedzeniu jakichkolwiek nadziei nie ma mowy. Nigdy ich nie było.





