Mckenna Grace w filmie "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek"
Cztery sceny, których zabrakło w filmie "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek" Fot. materiał prasowy. Montaż: naTemat

Przed finałowym montażem "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek" Francisa Lawrence'a składały się z czterogodzinnego materiału, który ostatecznie skrócono do ponad dwóch godzin i trzydziestu minut. Niestety, filmowej adaptacji ostatniej powieści Suzanne Collins zabrakło momentów, dzięki którym oryginał miał tak głęboki, ludzki i buntowniczy wymiar. Prequel poświęcony Haymitchowi Abernathy'emu ogląda się przez to jak teledysk.

REKLAMA

Tekst zawiera spoilery dot. książki "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek" Suzanne Collins.

Jak pisałam w recenzji "Igrzysk śmierci: Wschodu słońca w dniu dożynek", w naszej wyobraźni i na papierze wiele rzeczy uchodzi płazem, podczas gdy kamera tak łatwo nie wybacza. W grę wchodzi ograniczony czas ekranowy i kategoria wiekowa, która dostosowuje materiał źródłowy pod odpowiednią grupę odbiorców.

"Francis Lawrence musiał pozbyć się ze scenariusza najbrutalniejszych fragmentów książki, której krwawy rozmach przebija wszystko, co dotąd powstało w dystopijnym uniwersum Suzanne Collins. Efekt jest taki, że na srebrnym ekranie widzimy historię skrojoną wprost pod młodego widza. Sterylną wizualnie, scenariuszowo uproszczoną, lecz przesłaniem wciąż trafiającą do celu. Mniej więcej..." – oceniłam.

Cztery mocne sceny, których zabrakło w filmie "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek"

Cztery pierwsze części "Igrzysk śmierci", stanowiące główny element ekranowej franczyzy, również rezygnowały z istotnych – przynajmniej pod kątem emocjonalnym – scen opisanych na kartach książki. Nie było ani Madge Undersee, która powierzyła Katniss Everdeen broszkę z kosogłosem, ani wątku niepełnosprawności Peety Mellarka.

W "Igrzyskach śmierci: Wschodzie słońca w dniu dożynek" zmiany względem oryginału rzucają się jeszcze bardziej w oczy, gdyż scenariusz pochyla się nad fabułą Drugiego Ćwierćwiecza Poskromienia, kiedy liczba trybutów walczących na śmierć i życie była dwa razy większa niż zwykle. Ze względu na montażowe cięcia film z Josephem Zadą ("Na wschód od Edenu") w roli młodego Haymitcha Abernathy'ego upraszcza fabułę prequela, rozpisując dynamikę między postaciami z pierwszego i drugiego planu (a jest ich naprawdę wiele) w sposób bardzo powierzchowny. Dla kogoś, kto nie nadrobił lektury przed seansem, pewne relacje między bohaterami pozostaną obojętne – nie posiadają bowiem ładunku emocjonalnego książkowej wersji.

Pozwolę sobie podejść do kwestii braku niektórych scen jak miłośniczka prozy Collins, która w zasadzie się na niej wychowała i uważa, że "Igrzyska śmierci" powinny być lekturą obowiązkową.

Mleko, czekolada, jedynka dla Haymitcha i tożsamość Lou Lou

Szkoda, że w kinowym "Wschodzie słońca w dniu dożynek" nie uwzględniono momentu, kiedy Haymitch po kryjomu pije mleko za plecami zatrutego prezydenta Coriolanusa Snowa, gdy spotykają się w luksusowej posiadłości Plutarcha Heavensbee'ego. To drobny, niemal komiczny gest, zwłaszcza że dyktator daje później Haymitchowi wybór między spokojną a okrutną śmiercią na arenie. W trakcie czytania książki właśnie w takich chwilach można było zrozumieć, że szesnastolatek z Dwunastki nie zamierza kłaniać się tyranowi, nawet jeśli na szali leży jego życie.

Odczułam również brak treningu, po którym Haymitch otrzymuje od organizatorów 50. Głodowych Igrzysk ocenę 1, choć nigdy nie słyszał, by w przeszłości jakikolwiek trybut spadł tak nisko w tabeli. Reszta drużyny z górniczego regionu Panem szybko dochodzi do wniosku, że to kara za nieposłuszeństwo Haya wobec Kapitolu (zwłaszcza za incydent podczas parady trybutów).

Dalsza część artykułu poniżej.

W wizji Lawrence'a pominięto też scenę, w której Haymitch, Wellie z Dystryktu Szóstego i Silka z Dystryktu Pierwszego dzielą się czekoladą na spalonej arenie. Przypomnę, że pod koniec "gry" Haymitch znajduje wygłodzoną Wellie ukrytą na drzewie. Gdy z nieba spada spadochron od sponsorów z budyniem waniliowym oraz czekoladkami, rzuca część z nich także zapłakanej karierowiczce Silce, myśląc, że wyszedłby z tego całkiem ładny plakat o jedności mieszkańców dystryktów.

Ta trójka to ostatnie bijące serca jubileuszowego turnieju, a ponieważ kilka stron dalej Silka zabija Wellie, odcinając jej głowę toporem, ta chwila zawieszenia broni w książce uderza w czytelnika ze zdwojoną siłą. Na srebrnym ekranie granica między "sojusznikami" a "wrogami" wydaje się mniej złożona, niż nakreśliła ją pierwotnie Collins.

Z adaptacji wyparowały także teorie, które trybuci z Dwunastki snują na temat Lou Lou, którą Snow podstawił w miejsce Louelli McCoy. "Klon Louelli" ledwo kontaktuje, a na jej ciele widać ślady tortur. Reszta dzieciaków zastanawia się, czy to córka zdrajców, a może ktoś porwany z Dystryktu Jedenastego. Mentorki Haymitcha, Maysilee i Wyatta – Mags i Wiress – znajdują na piersi dziewczynki urządzenie, przez które najpewniej podawana jest jej substancja narkotyczna, i podejrzewają, że nastolatce zainstalowano w uchu implant, przez który Kapitol wydaje jej polecenia. Te domysły budują w książce atmosferę paranoi i pokazują jeszcze dobitniej, do jakich okrucieństw jest zdolny Kapitol.