Klątwa Ziobry dopadła Trumpa. Po PiS i Orbánie ta seria wygląda na prawidłowość

To już nie jest przypadek, bo przypadków nie ma, są tylko znaki. To żelazne prawo polityki: gdziekolwiek pojawi się Zbigniew Ziobro, tam zamordyzm dostaje zawału. Po upadku Budapesztu i błękitnym nokaucie w Waszyngtonie mapa bezpiecznych przystani dla byłego szeryfa skurczyła się chyna do zera. Jeśli polska dyplomacja ma odrobinę sprytu, powinna zafundować mu bilet w jedną stronę do Aleksandra Łukaszenki. Pół roku na daczy pod Mińskiem i Białorusini sami zatańczą z biało-czerwono-białymi flagami.

Gdyby stratedzy z Waszyngtonu mieli odrobinę wyobraźni, nie zastanawialiby się nad ekstradycją byłego ministra sprawiedliwości, lecz wpisali go do doktryny obronnej USA jako broń przeciwko tyranii. Skala politycznych zniszczeń, jakie obecność Ziobry wywołuje w szeregach populistów, bije na głowę sankcje gospodarcze i traktaty pokojowe.

Przegrał Polskę, spakował walizki na Węgry – nastąpił upadek Orbána. Znalazł przystań w cieniu Trumpa – Demokraci wzięli Senat, Izbę Reprezentantów i rządzony od stu lat przez prawicę stan Kansas. Zbigniew Ziobro to dziś największy koszmar każdego polityka marzącego o dożywotniej władzy i sterowanym sądownictwie. Zanim w USA zorientują się, skąd nadszedł ten kataklizm, pozostaje pytanie: dokąd uciekać, gdy w promieniu tysięcy kilometrów zostali już tylko sami demokraci?

Zapomnijcie o agentach CIA z trucizną w parasolkach. Wykasujcie z pamięci teorie o kolorowych rewolucjach, fundacjach Sorosa (swoją drogą: czy wiecie, że Elon Musk przez ostatnie 2 lata wydał więcej własnych pieniędzy na wsparcie polityków niż George Soros przez 47 lat?), łapówkach, chemtrailsach i mikroczipach. Prawdziwa broń ostateczna współczesnej demokracji nie ma licencji na zabijanie, nie nosi smokingu Jamesa Bonda i nie korzysta ze sztucznej inteligencji. Nosi nieco przyciasną marynarkę, ma minę skrzywdzonego ministranta i teczkę z prokuratorskimi aktami, którymi od trzydziestu lat bezskutecznie próbuje kogoś posadzić.

Tą bronią – katalizatorem dziejowej sprawiedliwości i chodzącym nekrologiem nieliberalnych reżimów – jest Zbigniew Ziobro.

Gdyby politologia była nauką ścisłą, zjawisko to miałoby już swój wzór matematyczny i stałą fizyczną. Nazwijmy ją Klątwą Zero. Zasada działania jest porażająco prosta: gdziekolwiek Zbigniew Ziobro rozwinie swój kocyk, ułoży pieczątki i zacznie snuć wizje państwa twardej ręki, tam w ciągu kilkunastu miesięcy rządy silnej ręki z hukiem lecą na pysk, a wdzięczny naród wychodzi na ulice śpiewać hymny wolności.

Wszystko, czego ten człowiek dotknie z zamiarem zamienienia w zamordyzm, w niewytłumaczalny sposób natychmiast zamienia się w triumf liberalnego parlamentaryzmu.

Zaczęło się skromnie, na własnym podwórku. Ziobro przez osiem lat budował nad Wisłą system tak szczelny, tak zabetonowany i tak naszpikowany podsłuchami, że nawet mysz w gmachu na Rakowieckiej nie miała prawa pisnąć bez kontrasygnaty prokuratora rejonowego.

Prężył muskuły, mianował sędziów, machał pistoletem za paskiem garnituru i cieszył się, że załatwił praworządność na amen. Efekt? W październiku 2023 roku Polacy w takim amoku pobiegli do urn, byle tylko podziękować suwerennej ekipie, że w lokalach brakowało kart, a kolejki do lokali wyborczych na Jagodnie stały do trzeciej w nocy. Cały misterny gmach prawicowej hegemonii rozleciał się w drobny mak, a sam Wielki Inkwizytor musiał zwinąć manatki i salwować się ucieczką.

Wybór pierwszego azylu wydawał się genialny. Budapeszt. Viktor Orbán, polityczny terminator znad Dunaju, wódz Fideszu panujący nieprzerwanie od epoki kamienia łupanego, człowiek, który zabetonował węgierskie media, ordynację i sądownictwo tak skutecznie, że prędzej w Balatonie zamieszkałyby krokodyle, niż opozycja doszłaby do władzy.

Ziobro z azylem politycznym na Węgrzech zameldował się w naddunajskiej willi, być może zjadł miskę gulaszu i wypił lampkę Tokaju, otworzył laptopa i... pyk! Nie minęło kilkanaście miesięcy, a nienaruszalna potęga Orbána zaczęła chwiać się w posadach, pękać na szwach i runęła w atmosferze gigantycznych skandali, protestów i gospodarczego krachu. Węgrzy nagle przypomnieli sobie, jak smakuje europejska demokracja.

Przypadek? Nie bądźmy naiwni. Viktor po prostu nie wiedział, że wpuszczając do kraju polskiego gościa, instaluje w fundamentach swojego państwa bombę dekompozycji.

Zdesperowany uciekinier musiał szukać potężniejszego patrona. Poleciał za ocean, prosto w opiekuńcze ramiona Donalda Trumpa i ruchu MAGA. Floryda, czerwone czapeczki, bezpieczna przystań w kraju wolności od europejskich nakazów aresztowania. Wydawało się, że Ziobro w USA jest bezpieczny – w końcu Trump po powrocie do Białego Domu trząsł całą Ameryką, miał większość w Kongresie, Sąd Najwyższy w kieszeni i roztaczał wizje rządzenia twardą ręką przez dekady.

I co? I ledwo pan Zbyszek zdążył rozpakować walizki i zorientować się, w którym supermarkecie sprzedają najlepsze bajgle, nadeszły wybory w USA w połowie kadencji, w listopadzie 2026 roku. Błękitne tsunami zmiotło Republikanów z powierzchni ziemi. Demokraci odbili Izbę Reprezentantów, wzięli Senat, wygrali w Teksasie, a w Kansas po stu latach wybrali senatora z lewicy. Trump został sam w Białym Domu, nakłada na głowę czapkę z napisem "WETO", bredzi w nocy na portalach społecznościowych, grozi bombami i rozważa karierę telewizyjnego publicysty. Amerykańscy politolodzy zachodzą w głowę, jak mogło dojść do aż tak bezprecedensowego krachu. Cały republikański ład szlag trafił na miejscu.

W tej sytuacji przed społecznością międzynarodową otwierają się dwa fascynujące scenariusze.

Pierwszy zakłada, że w Pentagonie lub w nowym, zdominowanym przez Demokratów Kongresie, ktoś wreszcie pójdzie po rozum do głowy i dostrzeże operacyjny geniusz tej sytuacji. Zamiast bezdusznie wydawać Ziobrę prokuratorowi Żurkowi na pożarcie, Amerykanie powinni uznać go za broń białkową klasy strategicznej i natychmiast zrzucić na spadochronie w rejonie Hawany albo wysłać z misją dyplomatyczną do Pjongjangu.

Wyobraźcie to sobie: Ziobro przybywa do Korei Północnej jako doradca Kim Dzong Una do spraw reformy kodeksu karnego i zaostrzania dyscypliny w obozach pracy. Siada przy biurku, zaczyna coś kreślić w przepisach, marudzi o suwerenności... Dajmy mu osiem, góra dziesięć miesięcy. W Pjongjangu wybuchnie rewolucja, północnokoreańscy generałowie zaczną zrywać pagony i tańczyć w kółeczku na placu Kim Ir Sena, lud zburzy pomniki dynastii, a zdesperowany Kim ucieknie na motorówce do Władywostoku.

Ziobro zdołałby zdemokratyzować Kubę szybciej, niż sześćdziesiąt lat amerykańskiego embarga i sto pięćdziesiąt operacji CIA razem wziętych. Wystarczyłoby, żeby Fidel z zaświatów albo Raoul z pałacu usłyszał jedno jego wystąpienie o reformie sądownictwa, a komunizm na wyspie stopiłby się samoczynnie.

Jest jednak i drugi wariant, znacznie bardziej swojski: Amerykanie po prostu każą mu się wynosić, a Ziobro – czując, że pętla międzynarodowej pomocy prawnej zaciska się na jego szyi – znowu weźmie nogi za pas. Problem w tym, że mapa świata dla naszego ulubionego turysty skurczyła się do rozmiarów chusteczki do nosa. Kraje zachodnie natychmiast zapakują go w samolot do Warszawy. W Ameryce Południowej nikt go nie chce. Do Moskwy strach jechać, bo tam mają paskudny zwyczaj otwierania okien na dziesiątym piętrze i serwowania herbaty z polonem.

I wtedy na scenę wkracza jedyny logiczny kierunek. Mińsk. Wyobraźcie sobie tę piękną, operację: Ziobro puka do bram rezydencji Aleksandra Łukaszenki. "Aleksandrze Grigoriewiczu, bracie w oporze przeciwko brukselskiemu dyktatowi, przyjmij uchodźcę!". Baćka, uradowany, że ma wreszcie kogoś z Zachodu, daje mu daczę pod Mińskiem, miskę pieczonych kartofli i mianuje konsultantem do spraw tłumienia opozycji.

I wtedy machina rusza. Mija pół roku. Zanim nadejdzie zima 2027 roku, reżim Łukaszenki – trwający nieprzerwanie od 1994 roku – rozpada się pod własnym ciężarem w drobny mak. Białorusini w euforii zrywają czerwono-zielone flagi, wywieszają biało-czerwono-białe sztandary, OMON rzuca tarcze na ziemię i zaczyna rozdawać demonstrantom kwiaty, a sam Łukaszenka pakuje walizki i błaga o azyl w Chinach.

Białoruś zostaje wyrwana z objęć Putina, granica na Bugu staje się najbezpieczniejszym miejscem w Europie, a zdezorientowany Kreml traci swój jedyny zachodni bufor. A wszystko dzięki jednemu skromnemu posłowi z Krakowa.

Zbigniew Ziobro przeszedłby wówczas do historii nie jako bezwzględny minister sprawiedliwości, którym tak bardzo pragnął być, ale jako mimowolny patron globalnej odwilży. Człowiek, który chciał zostać Torquemadą, a przez zrządzenie losu i własną organiczną nieudolność stał się najskuteczniejszym ambasadorem społeczeństwa obywatelskiego na świecie. Panie Zbyszku, błagamy: pakuj walizkę. Mińsk czeka. Wolność dla Białorusi jest dosłownie o jeden twój meldunek stąd.