
Gdy tylko wybiła północ, niczym Kopciuszek pognałem do... konsoli, żeby odpalić "GTA 6". Dwie godziny minęły jak z bicza strzelił, jestem niewyspany jak po imprezie, a nawet nie byłem na mieście. Zasiedziałem się w domu jednego z bohaterów i tak naprawdę grałem w jego życie. Czy czuję się jak przegryw? Otóż nie!
19 listopada dokładnie o 24:00 wybiła w Polsce godzina zero dla "GTA 6", na którą fani (w tym ja) czekali 13 lat, od debiutu poprzedniej części. Hype był tak wielki, że gra zarobiła fortunę, zanim ktokolwiek w nią zagrał, a recenzenci ocenili ją na 99 punktów na 100 w serwisie Metacritic. Wcale im się nie dziwię, bo nawet takie krótkie liźnięcie gry zrobiło na mnie piorunujące wrażenie.
Pierwsze wrażenia z "GTA 6" mieszczą się w trzech słowach
To nie jest recenzja. Takiej gry nie da się ocenić po dwóch godzinach poza krótkim "o ja pier...". Jednak same pierwsze wrażenia są takie, że granica między zwykłą grą a fotorealistycznym (tak, wiem, za parę lat to fatalnie się zestarzeje) symulatorem świata po prostu się zaciera.

Najbardziej oczarowały mnie płynne przejścia między filmowymi przerywnikami (tzw. cutscenkami) a chwilą, w której gra oddaje nam władanie nad padem. W jednym momencie oglądamy film gangsterski, a w następnym sami jesteśmy bandziorami. To też nic nowego, ale przez jakość oprawy graficznej immersja jest większa niż kiedykolwiek.
Na początek dostajemy kilka epizodów, które przedstawiają historię, bohaterów i podstawowe mechaniki. Już na starcie uciekamy przed policją, skradamy się po obozie gangsterów, płyniemy motorówką, lecimy awionetką i oczywiście jeździmy autem. Potem trafiamy do domu Jasona i choć marzyłem, żeby wreszcie przejechać się po Vice City, wygrała moja mania klikania we wszystko, co się da.

"Simsy" w "GTA 6". Lepiej zarezerwować sobie dużo czasu na granie
W poprzednich częściach dodatkowe aktywności, np. chodzenie na siłkę, były na porządku dziennym. W "GTA 6" urosło to jednak do nieprawdopodobnych rozmiarów i praktycznie dostajemy "Simsy" w świecie gangsterów. Co więc można robić? Niemal wszystko, co przyjdzie nam do głowy i jest w zasięgu wzroku.
Otwieram lodówkę, a tam zimne piwko. Wypiłem osiem, żeby sprawdzić, co się stanie, i Jason zaczął się zataczać. Ruszyłem więc do łazienki, żeby go ocucić, a pod prysznicem okazało się, że można nawet sterować ruchem dłoni przy szorowaniu ciała.

Potem pooglądałem telewizję, poczytałem książki i gazetki, aż wreszcie wziąłem się za trening (poczułem się z tym trochę źle, bo leżałem w nocy na kanapie przed telewizorem). Wybór jest ogromny i to nie tylko zabawa, bo każda z tych czynności wpływa na statystyki postaci, np. wytrzymałość czy zdrowie.
Można porzucać piłką do kosza, poboksować worek treningowy albo pójść na domową siłownię na tarasie. Czeka tam ławeczka, kettlebell, sztanga do martwego ciągu i drążek do podciągania.

Żeby interaktywne powtórzenia (trzeba wtedy sterować siłą na padzie) się zaliczyły i na stałe podniosły nasze statystyki, trzeba poświęcić im trochę czasu, a po wszystkim wypić szejka proteinowego. O wszystkim przypomni apka w telefonie...
A skoro o telefonie mowa, to oprócz SMS-ów od innych postaci, znanych już z "GTA V", znajdziemy w nim wiadomości ze świata gry (z nieodłączną satyrą) i tamtejszą wersję Instagrama. Można nawet zmienić dzwonek i tapetę. Przypomnę, że ciągle pisze o komórce w grze wideo.

Seria słynie z brutalności i tu nic się nie zmieniło, ale obok przemocy jest miejsce na prozę życia. Naprawiłem barierkę, przywierciłem ściankę z kartongipsu i pomalowałem ją na zielonkawy kolor, a to z kolei wpływa na relację z Lucią, partnerką Jasona. Po wszystkim napiłem się kawki i... poszedłem spać. Już w prawdziwym życiu.
Ile godzin trzeba na "GTA 6"? Po dwóch pasek pokazuje 1 proc.
Chyba już rozumiecie, dlaczego nawet nie pojechałem na miasto. Przy produkcji pracowały tysiące ludzi, więc ktoś mógł zająć się takimi pierdółkami. To fascynujące, ale i przerażające dla graczy, którzy lubią wymaksować grę i sprawdzić każdy jej zakamarek.

I przy okazji chodzą do pracy. To dlatego właśnie świat łapie "grypę GTA" i bierze urlopy czy zwolnienia L4. Na szczęście mamy porę roku jaką mamy, więc można bez większych wyrzutów sumienia przepaść na setki godzin w Leonidzie, cyfrowym stanie wzorowanym na Florydzie.
Krytycy, którzy w recenzjach brzmią jak zahipnotyzowani, mają wszelkie powody do zachwytów. Dwie godziny dały mi więcej, niż się spodziewałem, a pasek postępu pokazuje dopiero 1 proc.
Zobacz także
Narzekania na liczbę klatek na sekundę (im więcej, tym płynniejszy obraz, ale na moim podstawowym PlayStation 5 działało to w miarę ok, choć były delikatne spadki) czy na wtórność to w dużej mierze krzyk rozpaczy pececiarzy, którzy na komputerową wersję poczekają pewnie z rok.
Na pewno trafię jeszcze na momenty, błędy czy mikrotransakcje (dopłaty za wirtualne dodatki), które popsują mi radochę. Raczej nie zmienią jednak wrażenia, że gra z takim rozmachem i poziomem detali prędko się nie powtórzy, o ile ktokolwiek jeszcze porwie się na tak epicki projekt.

Na razie odliczam godziny do końca dyżuru, bo może dziś wreszcie w "Grand Theft Auto 6" ukradnę tytułową brykę i się nią przejadę.






